İnsan Dedikleri ! Şiiri - Emin Keven

İNSAN

İnsan, üç beş damla su,
Ve bir avuç toprak.
Güldü, ağladı; hiç durmadı insan.
Tek derdi Hakk’ıyla yaşamaktı; yaşadı insan.
Düşlere sığındı kimi zaman,
Ve yıkıldı hevesleriyle bir gün.

Hiç kimse görmemişti, geceden başka.
Yüreğinde bir sızı vardı,
Gözünde yaş, düşlerinde ayrılık vardı.
Ve bir gün teslim oldu ecele.
Öldü gitti; lakin düşmedi dillerden.
Sonra hepten unutuldu.
Toprak olup savruldu, rüzgârla oradan oraya…

Bir nefesti ömür; alındı, verildi.
Ne servet kaldı elde ne de şöhret.
Yalnız yüreğe işlenen niyet kaldı,
Bir de Hakk'a emanet edilen hasret.

Bir vakit sustu kendi sesine insan.
Kendini ararken kendinden eksildi.
Yollar uzamadı aslında;
Yalnız yürüyen çoğaldı içinde.

Sonra anladı;
İnsan, varacağı yere değil,
Vazgeçebildiği kadar yakındı.
Ve en uzun yol,
Kendi gönlünden Hakk'a varandı.
10.09.2002
Emin KEVEN