Gönüldeki Sevda Şiiri - Emin Keven

Uzaklarda bir hasretsin,
Yakınlaşan bir sevgide canlanırsın.
Ayrılıklar, hüzünler, sensiz heyecanlar…
Sonuçsuz bekleyişler, mazide yaşayanlar.
Bütün gelecek bir an susar,
Zamansız ağlar bazen insanlar.

Yarınlara ağıt yakmaya gelmedik;
Sevdayı zehirlemeye, geçmişi silmeye,
Umutlarda kaybolmaya hiç gelmedik.
Ne bir hayali sensiz yaşadım,
Ne de yaşamayı sensiz düşledim.

Kardaki güzellik, bahardaki renk,
Gözdeki pırıltı, gönüldeki sevdasın sen.
Sönmedi sevgin, hiç sönmeyecek inan.
Her karanlıkta bir ışık,
Her adımda bir rüyasın sen.
Evet sen… Sen hiç solmadın,
Ve hiç solmayacaksın.

Meğer hasret, uzaklık değilmiş;
İnsanın kendi gönlüne geç kalışıymış.
Aradığım her iz, yine Sana çıkıyormuş;
Her ayrılık, vuslatın sessiz habercisiymiş.
Ben yollarda seni ararken,
Sen, kalbimin en derin yerinde beklermişsin.

Şimdi anlıyorum;
Sevda, kavuşmanın adı değilmiş.
Eksildikçe çoğalmak, sustukça duymak,
Vazgeçtikçe yakın olmakmış.
Sen, zamana sığmayan bir hakikat;
Ben ise o hakikati arayan bir yolcu.
Ve her adımda biraz daha anladım ki,
Asıl vuslat, gönlün Sana uyanışıymış.

Emin KEVEN
15.09.2002