İnsan Değişirse Şiiri - Emin Keven

İsyan etmek… Kime?
Boşlukta asılı kalan bir geleceğe mi?
Umutsuzluk, bunalım…
Niçin, niye?
Neden gülmez insanlar doyasıya?
Neden gülemezler gönüllerince?

Unutmak, değişmek
Ve kaybolup gitmek…
Azla yetinmeyi unutmak,
Çoğu ararken özü kaybetmek.
Dönmek özümüze,
Yalvarmak Allah'a,
Ve yaşamak İslâm'ı bütün güzellikleriyle…
Ne bunalım kalır,
Ne karamsarlık.
Yeter ki sevmek,
Yeter ki gülmek ölesiye…

İşte yazıldı bir şiir;
Belki de bir hakikat.
İnsanlar yine gülecek,
Yine ağlayacak.
Bir fikir, bir gerçek bıraktık ardımıza.
Değişmese de dünya…
İnsan değişebilir.

Çünkü değişim,
Aynaya bakmakla değil;
Kalbe bakmakla başlar.
Kırılanı onarmak,
Kibirden arınmak,
Bir mazlumun duasında yer bulmaktır.

Ve insan anlar .
Mutluluk çok şeye sahip olmakta değil,
Azla şükredebilmektedir.

Gülmek, yalnız dudakların işi değildir.
Huzur bulan bir gönlün sessiz şükrüdür.

Emin KEVEN
26.07.1998