İnatçı İsyan Şiiri - Batuhan Akben

Yıllarca sığındı yorgun bedenler
Hiç dönüp bakmadı çekip gidenler
Sardığım yaralar beni kanattı
En ağır yükleri üstüme attı

Karanlık dibine vurduğum o an
İçimde dirildi inatçı isyan!

Bilirim duyacak biri sesimi!
Umutla alırım her nefesimi!
Gecenin ardından o güneş doğar
İçimdeki umut acıyı boğar!

Yüzümde bir sahte gülüşüm kaldı
Donduran ayazlar koynuma daldı
Çatladı içerden o mermer duvar
Fark etmedi kimse derin bir iz var

Yıktım zindanları kırıldı o cam
Aydınlığa döndü kapkara akşam
Sustuğum ne varsa çığlık çığlığa
Bir güneş fırlattım bu karanlığa!