Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Gölge....
Şiirin şah damarını teşkil eden kelime olarak gözüktü gözüme..
Üzerine düştüğü yerlerde gölge , asıldan daha yakındır o üzerine düştüğü yerlere..
Burada da gölgesi sevgilinin imbik msali bir yüreğe düşmüş..
Bu yürek nice tiryaklar hazırlamış, nice iksirler hazırlamış ve dizmiş raflara..Amma ki her tiryak'ın ,her ecza'nın vazgeçilmezi sevgili gölgesi olmuş..
sevgili aslında hangimizin derdi...ondan bize doğru düşen şey ne ise sır O'nda gizli..Gölgesinde..
Aşklar gölge düşünce oluyor..
Güzelliğin On para etmez derken Veysel şu yüreğe düşen gölgenin önemini vurgulamıyor mu idi... ....
dert ile gel şiire , imbikten geç !
gülümseyerek git :)
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta