İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Gerçekten inanıyorsan acı seni bulacaktır

Sen ise inanmakla rahat bir hayat yaşayacağını
sanırsın

İnanmak aslında acı çekmektir yaşamamaktır

Acıyan acınacak hale düştüğünde kimse ona
acımaz güler geçerler

Acıyan acınacak hale düştüğünde hem dünyanın
hemi de insanların boş olduğunu hatanın kendinde
olduğunu anlar fakat acıma duygusu onu asla terk

İnsan kendine acımadıkça kimse ona acımaz
acımış mış gibi görünür

Acıyı dibine kadar tatmayanlar ne cenneti
nede cehennemi fark ederler

Adalet düzeni bozuk
Çalış kazan yetmez azık
Hep ezildik bize yazık
Sizi gidi düzenbazlar

Söz verip de cayarsınız

Takıntılara takılı kalıpta onları putlaştırmayınız
bilerek veya bilmeyerek onları İlahlaştırmış
olursunuz

Sunu kesinlikle bilmiş olunuz ki benden başka
İlahlaştırdıklarınızda hayır yoktur

Dünyaya geleli gülmedi bahtım
Gam gasafet ile kendimi yaktım
Hep sabır ederek kendimi sıktım
Dünya senin adaletin bumuydu

Gülmek istedikçe vurdun basıma

Adaletin olmadığı yerde ne insan nede inanç vardır
insan görüntüdür inançsa sözdedir

Adaletin olmadığı yerde insan arama
insan olsaydı adalet olurdu

Görüntü bakımından herkes insandır
fakat ruh hayvansa görüntünün önemi
yoktur

İnanca ezen ve ezilen gözü ile bak
Sen o zaman inançlıyı inançsızı anlarsın
Sen inanca alay eden ve edilen olarak bak
Alay eden inançsızdır alay edilen inançlıdır
***
Sen inanca kanaat eden ve etmeyen olarak bak

Elbet ağlayanlar bir gün gülecek
Sabırdan şükürden vaz geçme gönül
Kimisi soyguncu kimisi arsız
Arsız vurguncuyla bir olma gönül
***
Vurguncunun soyguncunun dünyası