İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Attın beni bu zindana
Ne akrabam ne dostum var
Yıllarca zindanda tuttun
Ne tanıdık ne dostum var

Görünüşte herkes dosttu

Tarihi geçmiş kokuşmuş her bir şeyden ilgimi kestim
İlgimi çeken bir yol bulmalıyım

Her bir kokuşmuşluktan benim ilgimi kesenin bir bildiği
vardır tek ona güvenir ona dayanırım

Bütün yaratılanlara bir göz ile bakarım
İki görmek hakka karşı gelmektir
Bütün canlıları bir hak diye severim
Önceden bir idik şimdiyse bin bir

Bütün kâinata bir hak diye bakarım

Değer vermeyenin değer beklemesi ya bilgisizlik
veya üstünlük taslamaktır içten içe bunu fark edin
fark ettiğinizde gerekeni yapın yapmazsanız olan
size olacaktır

Önce insan olmayan her hangi bir yapı temelsizdir

Evreni okumak istiyorsan önce kendini oku kendini
gerçekten okuduğunda Evreni de okumuş olacaksın

İnsanları tanıyabilmek için önce kendini tanımalısın
kendini tanımadığında herkesi kendin gibi bileceksin

Kendini tanıdığında kendini tanıyanları gördüğünde
hal ve hareketlerinden tanıyacaksın ve bunu bir sır
gibi tutacaksın ve tutmak zorundasın

Önceleri gençlik vardı umut vardı her şey düzelecek
derdim çalışırdım umutlarım bittiğinde ise öldüm
öldüğüm halde dünya da toprak altında ki mezar da
değil de dünya mezarında yaşamadığım halde yaşar
görünüyorum ben öldüm diyorum seni görüyoruz
yaşıyorsun diyorlar diyecek söz bulamıyorum

Sen ısrarla tanıdık olduğuna tutunursan değişim
bekleme yol alabilmek için önce senin değişmen
gerek

Görenler için her şey apaçıktır körlere ise sırdır

Her şey apaçık dünya sahnesinde bire bir oynanmaktadır
bunu sen göreceksin onun içindir ki oku denilmiştir
Allah-ın adıyla oku
Okumaktan maksat kainatta olan biten hal ve hareketleri

O kendi varlığını göstermek için önce bir nesne
var eder sonra istediği anda ondan onlara seslenir