Denize kavuşmak için
bir ırmakta akıyorum sanıyordum…
Sularımda mavi bir umut taşıyordum,
her kıvrımda seni bulur gibi oluyordum.
Meğer yol sandığım şey
susuzluğun ta kendisiymiş…
Ve ben
çölün ortasında
serapla avunan bir yolcuymuşum.
Sonra bir gün fark ettim:
ben akmıyordum aslında…
ben
kendi içine çökmüş bir gökyüzüydüm.
Bir vaha gibi büyüyordun içimde
kimsenin görmediği
kimsenin bilmediği…
yeşili bile yalnızlıktan doğan bir vaha.
Deniz sandığım uzaklık
belki de içimdeydi,
ve ben
ulaşmak için yola çıktığım her şeyde
kendime varıyordum.
Kayıt Tarihi : 17.09.2006 00:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
abdullah oral
kısa şiiri sevmeye başlayacağım sayenizde. eleştiri yok. çok güzeldi, teşekkürler...
TÜM YORUMLAR (38)