İlk aşk Şiiri - Levent Özsayın

Aynı okula gittik, aynı sırada ders dinledik,
Çiçekli kalemliğin dururdu hep masanda.
O püsküllü kaleminle ne güzel şeyler çizdin,
Ben ise sessizce seni izlerdim o sırada.
​Kurşun kalemim vardı, bir de silgim yanımda,
Sırf sen benden istersin diye bir yol buldum.
Küçücük harçlığımla bir okul çıkışında,
Pembe, kalp şeklinde bir açacak aldım.
​Zil çalardı ansızın, içimde tatlı bir telaş,
"Verir misin?" derdin de sesin içime akardı.
Açacağı verirken ellerin değse elime,
Dokunmaya kıyamaz, soluğumu tutardım.
​Çiçekli kalemliğin açılırdı her sabah,
Sen kendi dünyanda renkli hayaller büyütürken,
Ben senin kokunla yıkanan o ahşap sırada,
Sessizce severdim seni, sen hiç bilmezken.
​Penceremiz bakardı okulun bahçesine,
Yağmur yağsa dışarda, içim ısınır dururdu.
Göz göze geldiğimiz o küçücük anlarda,
Bütün bir ömrüme değer hülyalar kurulurdu.
​Geçip gitti seneler, mevsimler bitti ansızın,
Son defa toparlandı masadaki eşyalar.
Sen gülümsüyordun geleceğe bakarken,
Bense içimdeki o koca yangınla baş başa.
​Yollarımız ayrıldı o bahçe kapısında,
Sen başka bir şehre doğru sürdün hayatını.
Bense o tahta sırada çakılı kaldım adeta,
Senden kalan tek bir tebessümün ardında.
​Cebimde hâlâ saklarım o pembe açacağı,
Paslandı zamanla metal, rengi soldu, eskidi.
Dokunmaya kıyamadığım o narin ellerin,
Başka bir hikâyede başka bir eli seçti.
​Kaç yıl geçti aradan, kaç mevsim devrildi,
İçimdeki o çocuk hâlâ o sırada bekler.
Adını ne zaman duysam bir yabancı ağızdan,
Sol yanıma ince, amansız bir sancı girer.
​Şimdi ne o okul kaldı ne o eski sıramız,
Kırıldı içimdeki o en nazik dalımız.
Sana söyleyemediğim o çocuksu sevdama,
Karanlık gecelerde ağlar durur yalnızlığım.
​Eski defterler arasından düşer bazen açacak,
Mazi bir hançer gibi saplanır yüreğime.
İki ayrı kıyıyız artık seninle biz,
Hiçbir gemi yanaşmaz bir daha sahilime.
​Aynı sırada başlayan o masum masalımız,
Kavuşamadan biten derin bir yaradır şimdi.
Avcumda paslı açacak, kalbimde kırık bir aşk,
Bizim payımıza düşen, bir ömür ayrılık oldu...