Bu insanlar, benim Milletimden olamaz
Gün be gün gözümde eriyor, içleri çürüyor
Bir gün Rum, bir gün Ermeni’ye dönüyor
Deryadaki sandal gibi, dalgalarla gidip geliyor
Ruhlarındaki milli heyecanın meşalesi sönüyor
Evliyalar ülkesi yurdumda papazlar fetva veriyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta