İbrahim Yılmaz Şiirleri - Şair İbrahim Y ...

Esen rüzgârın tavında hüzün var
Gece öyle güzel, öyle sakin ki
Dağıtır saçlarımda biriken yalnızlığımı
Uyuyan bir bebeğin gözlerinden akar.

Dalmışım bir bulutun simyasına

Anadolu’nun dört bir yanından
Süzülüp gelmişlerdi güvercin gibi onlar
Karanfillerin yetişmediği bu yerlerde
Gönüllerde çiçek yetiştirirdi onlar.

Doğanın yaşama

Bu dünya böyle olmamalıydı derdi babam
Çok kirlendi saçlarımız
İçimi sızlatırdı eserine ihanetin bedeli
Sabah, doğmayan güneşti hayallerimizde
Akşamlar bizi özlerdi, biz geceleri
Biz, bilge duygularla gülerdik

Gönül bahçemde çok güller yetiştirdim
Kimisi sarı,kimisi kırmızı
Akçayın beyaz gülleri bir başkaydı
Havran, Sarıkamış ve Edremit derken
Yıllar çok çabuk geçti inanın ömrümden
Kim bilir hangi şehirde hangi sokakta

Zamanla anlaşılırmış tüm değerler
Şimdi ne desem yalan sana
Ruhumun asaletini kanıtlamaz hiç bir şey
Hadi sun melek yüreğini
Tüm çocuklar sevinsin
Kutuplara değin.

Bu akşam;
Demek terk ettik birbirimizi
Şimdi ne kadar da özgürüz değil mi.

Ama sevdiğim
Gururumuz mu terk etti bizi

Kesmişler dilimi ellerimi
Hayat fışkıran damarlarımı
Parça parça asmışlar beni
Karanlık mağara duvarlarına.

Kalplerdeki duygular

Erteledim
Hayatımın tüm saydam sayfalarını
Ertelenmiş zamanlara ulaşmak için
Kükremiş denizleri aştım yağız atımla,
Yitik sabahlarda
Güneş topladım senin için

maviyi anlatır yeşil sular,maviyi
zeytin yeşili deli maviyi.
tan zamanı uyanan bebek
mavi sabahı solur yeşil kuşlarla
ömür mavi bir zamandır
şakaklarımda akan

Kaprislerini taşır bulutlar
Bocur kokan kızların esmer bakışlarından
Bazen bir telaş mengenesidir hayat
Tarar saçlarını anıların tam ortasından.

Yoksul düşmesin gönlün aşktan yana