İbrahim Yılmaz Şiirleri - Şair İbrahim Y ...

Kalbimin zindanlarına indim bu gece
Orada ne nemrutlar, ne Firavunlar gördüm
Dünya simsiyahtı gözlerinde
Hırslarından kan ter içinde kalmışlardı
Kabala masalının
İrin kokan mirasını paylaşmak için

Dün şehri terk edip dağlara çıktım
Bunalmıştım şehrin kasvetli havasından
Dağlar özgürlük ve hayat demekti
Kurallar yoktu hayatıma baskı kuran
Bağırdım, bağırabildiğim kadar
Kartal bakışlı kayalardan baktım orman denizine

Yüzünü görmediğim bir kadının
Yoğunluğunu yaşıyorum
Hayatın daracık sofalarında,
Ben sevda şiirleri yazıyorum
O aşk şarkıları söylüyor
Hasreti hayalimde tütüyor

Anadolu’nun dört bir yanından
Süzülüp gelmişlerdi güvercin gibi onlar
Karanfillerin yetişmediği bu yerlerde
Gönüllerde çiçek yetiştirirdi onlar.

Doğanın yaşama

Aşkın elemleri yakınca beni
Çocuk gibi ağlar mahzun gözlerim
Bir içli şarkıda ararken seni
Dalıp dalıp gider mahzun gözlerim.

Özlem geceleri sarınca beni

Esen rüzgârın tavında hüzün var
Gece öyle güzel, öyle sakin ki
Dağıtır saçlarımda biriken yalnızlığımı
Uyuyan bir bebeğin gözlerinden akar.

Dalmışım bir bulutun simyasına

Bu dünya böyle olmamalıydı derdi babam
Çok kirlendi saçlarımız
İçimi sızlatırdı eserine ihanetin bedeli
Sabah, doğmayan güneşti hayallerimizde
Akşamlar bizi özlerdi, biz geceleri
Biz, bilge duygularla gülerdik

Gönül bahçemde çok güller yetiştirdim
Kimisi sarı,kimisi kırmızı
Akçayın beyaz gülleri bir başkaydı
Havran, Sarıkamış ve Edremit derken
Yıllar çok çabuk geçti inanın ömrümden
Kim bilir hangi şehirde hangi sokakta

Zamanla anlaşılırmış tüm değerler
Şimdi ne desem yalan sana
Ruhumun asaletini kanıtlamaz hiç bir şey
Hadi sun melek yüreğini
Tüm çocuklar sevinsin
Kutuplara değin.

İnsan ne kadar hırslanırsa o denli hata yapar
Gözlerinden kayıverir hülyası
Aslında bunun farkında değildir sarhoş olduğu zamanlar
Bundan dolayı ayık olmayı dener çoğu kez
Çiçeklerin mevsimsiz solmayacağını sanır
Aslında kaybedeceği gün yakındır