İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Anne!
Gördükçe haksızlıkları hulkum daralıyor
Konuşuyorum bir türlü konuşmuyorum başka türlü
Hz Ömer’in adaletini anlatmak kolay
Ama yaşamak lazım değil mi anne?
İnsanları Yüce Allahın cehennemiyle korkutmak kolay

Anne,
Ben ölürsem,
Ağıtlarla Uğurlama beni
Uğurla beni zılgıtlarla
Zılgıtlarla uğurla ki,
Dost görünüp düşman olanlar,

Sevmeyi bilen bu yufka yüreğime,
Birden fazla sevdaları yüklediler.
Bu güçsüz ve cılız bileğime,
Çok güçlüleri, bilek güreşi için üzerime saldılar.

Anne,

Gecenin lallığında,
Dudağın ballığında,
Yanağın allığında,
Aradım seni fellik fellik.

Suların berraklığında,

Ara bul insanın hasını,
Sil sevdalı gönüllerin pasını.
Seven sevdiğinin firağında,
Visale kadar çeker yasını.

Ara bul insanın merdini,

Yüreğim sıkışıyor, başım zonkluyor anne,
Gördüğüm kabuslar, uykularımı bölüyor!
Gecelerin sessizliği beni korkutuyor!
Yediğim her şey bana yavan geliyor!
Mutluluk denen o güzel duygu ise,

Anne bugün Cuma akşamı değil
Dayanadım şimdi geldim
Tarif edemediğim özlemlerim var yine sana
Ne yaparsam yapayım gem vuramıyorum sana olan özlemlerime
Bir şeyler söyle
Sıkıntılarım muhacir olsun

Anne!
Çektiğim ahlar yufka yüreğimin hararetini dindirmiyor!
Kötülük düşünmediğim için,
Ön yargılı olmadığım için,
Herkesi kardeşçe kucakladığım için,
Yaradan dan ötürü her canlıyı işin kolayına kaçmadan

Anne sen!
Sevginle, şefkat ve merhametinle,
Zemherilerde güneş gibi ısıtanımsın,
Ay gibi karanlıklarda yolumu aydınlatanım,
Asumandaki yıldızlar gibi hayatımı süsleyenimsin,
Çıkmazlara girdiğimde en aydınlık yolları gösterenim,

Gün ağarıyor ama günlerim karanlık,
Dostluklara dolmuş yapaylık, olmuş günlük yaranlık.
Uğruna ölmek istediğim sevdiklerimin dostluğu bile,
Menfeat ve çıkar uğruna olmuş sadece anlık.

Yıldızlar doğuyor ama gönül asumanımı süslemiyor,