İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Ey Diyarbekir Diyarbekir!
Sen, acıklı türkülerin, güfte ve bestesisin
Sen, yediveren Muhammedi güllerin, destesisin,
Sen, şeref namus ve haya abidesisin,
Ve sen, güzel insanların, yaşama hevesisin.

Ey Diyarbekir Diyarbekir, sen ortadoğu'nun Paris'i dünyanın incisisin.
Sen, fikri güzel, gönlü güzellerin, en asil en kibar reisisin.
Sen,şeref ve namus abidesi insanların, cazibe merkezisin.
Ve sen, yufka yürekli, gözü yaşlılara cennet müjdecisisin.

Ey Diyarbekir Diyarbekir!
Sen, güzel gören gözlerin nuru,
Sen, fikri güzel gönlü güzellerin gururu,
Sen, asil ve yufka gönüllerin süruru,

Sevemedim seni fani dünya,
Biliyorum bitecek bir gün bu rüya.

Birbirinden güzel albenilerin var
Ama insana edersin kabri dar.

Sevmiyorum seni ey dünya!
Çünkü asla ve asla göründüğün gibi değilsin!
Zerre kadar menfaat için insanı çarnaçar edersin!
Namertlere ister istemez boyun eğdirirsin!
Vicdan ve merhametini kaybetmişlerin köprülerinden geçirtirsin!
Malayani işlerle vakit kaybettirirsin!

Ey ela gözlü sevdiğim, bir ricam var senden!
Beni namertlerin köprülerinden geçirtme!
Meftun olduğum nur cemalini, bana döndürme!
Beni sana getiren yollarımın, loş ışıklarını,
Bir sinirlilik anında, celallenip söndürme!

Ey en sevgili,
Vuracaksan Beni benim silahımla vurma!
Gördüğüm rüyaları kötüye yorma!
En manidar Visalleri bana yaşat ki!
Rahvan asil atımı yarı yolda koyma!

Ey en sevgili,
Sen, seni temaşa etmeye doymayan gözlerimin feri,
Sen, karanlıklarımı aydınlatan sana sevdalı gönlümün feneri,
Sen, helal çalışırken, boncuk boncuk döktüğüm alın teri,
Ve sen, mert ve yiğitçe kazandığım hak yollarında en manidar zaferimsin .

Ey felek!
Elini çek artık yakamdan!
Yeter vurdun beni hep arkamdan.
Karanlık çıkmazlara soktun.
Ettin beni evim barkımdan.

Ey felek çatla çatlayabildiğin kadar,
Öyle bir yar sevdim ki,gönlümde kurdum otağını,
Dört mevsim serdim yanıma yatağını.
Öylesine heyacanlıydım ki, tarif edemem,
Titreyen ellerimle kaldırıken duvağını.