İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Çare oldun çaresiz kimsesiz dul ve yetimlere!
Onur verdin bana ve ben gibilerine!
Kolay kolay eyvallah demedin hiçbir zaman zalimlere!


Kadir kıymet verirsin, Allah rızası için insanlara!

Gönül pınarlarım boz bulanık, aksa da akmasa da,
Zalim o yar bana celalli ve haşin baksa bakmasa da,
Göğsüne kin ve nefret bayrağını taksa da takmasa da,
O benim biricik yârimdir demeye devam edeceğim.

Yazdığım en manidar şiirlerimi okusa da okumasa da,

Ahh anne ahh!
Duyulmamış, yazılmamış birbirinden manidar, eyvahlarım var
Derinden her çektiğim bir eyvah, beni bana daha çok küstürüyor.
Beni, sanki paslı hançerle yaralıyor.
Ela gözlü, dünya güzeli birine sevdalı bu gönlüm, daraldıkça daralıyor.
Varımı yoğumu bir tatlı tebessümü için, feda etmek içimden geliyor.

Yalvar yakar, sadece ona!
Tövbeni bırakma, yarına!
O, bu, ne yapıyorsa, yapsın!
Sen dört elle yapış kuran'a!

O'na olsun, dua ve niyazın!

Aşkınla doldu gönlüm hınca hınç.
Mutlu olmazsan gönlüm eder beni linç.
Sevdan ile haşir neşir olurken,
Yaşlanmakta olan gönlüm oldu dinç.

Aşkınla gönlüm dolup taştı.

Nisan ayında, ikindi yağmurlarım ol ki,
Yağ üstüme, sırılsıklam et, ıslat beni!
Nadasa bırakılmış toprakların bereketi ol ki,
Sana olan aclığımı gider bahtiyar et beni!

Gönül köprüleri nasıl kurulur?
Asil ve yufka gönüllere nasıl girilir?
Fikri güzel, gönlü güzeller nasıl sevilir?
Öğret bana anne!

Kimsesiz dul ve yetimler, nasıl kayrılır?

Öğretim elemanı gördüm!
Olmuştu İmanı dini para.
Geleceği parlak talebesini sokuyordu ha bire zora
Taşıyamıyordu kendi kendini,
Bembeyaz sıfatlarını etmişti kapkara.

Öğretim elamanı gördüm!
Öğrenci velinimettir diye sıvazlıyordu başını sevgiyle.
Canı gönülden uğraşıyordu sıkıntı ve kederiyle.
Bir baba gibi merhametli anne gibi şefkatliydi,
Aklıselim düşünen her öğrenci anlatıyordu onu övgüyle.

Anlatılırdı saygı çerçevesi içinde edeple kıssadan hisseler.
Çıkarırdı herkes kendine hayat mektebinden önemli dersler.
Manevi ortamdan dolayı daha bir etkili olurdu anlatılan hadiseler.
Can kulağıyla pür dikkat dinlenirdi kemale ermiş büyükler,
Kültür merkezidir medeniyetler beşiğidir Diyarbekir.