İbrahim Cuma Şiirleri - Şair İbrahim Cuma

Toprak yanar, insan yanar derinden...
Buz tutanlar etkilenmez ferinden!
Yana yana küllenince ne fayda;
Çaresizce tozar yangın yerinden

Beni yakan seni yakmaz sanırsın

Ben biraz şairim biraz da yazar
Sözümü söylerim zamana karşı
Kimi sahiplenir kimisi kızar
Boynum bükük benim canana karşı

Dostu dost bilirim, düşmanı düşman

Ruhum deryalarca mavi
Yüreğim dalga dalga
Umutlarım ufukların ardında
Ufuklar ateş kırmızısı...
Rıhtımlara hapsetmişim bedenimi
Kara bulutların altında

Bilmediğini bilmezsen;
Bir bilene soramazsın.
Bilenden yöntem almazsan
Doğru düzen kuramazsın

Nato kafa nato mermer

Kuzum, yavrum, evladım!
Yedi Ocak oluncaya dek!
Kaç ocak yandı bilir misin?
Kaç Ocak söndü?
Kaç yuva yıkıldı?
Kaç mevziye kan döküldü?

Yağmurlu bir geceymiş.
Gökler gürül gürül...
Telaş içinde uykunu yitirdiğin o gün
Döne anaya haber salmışsın derman için...
Dermanların bittiği anda,
Ben doğmuşum dünyana anam.

Mal mülk yalan derdi büyüklerimiz
Yaşayarak gördük can telaşıyla
Diş tırnaktan artan tüm yüklerimiz
Yok olur sağnaklı bir göz yaşıyla...

Allah İstemezse yaprak düşmez.ki.

Allaha kul, kula beşer olmuşuz.
Nefse menfaate düşer olmuşuz.
Köksüz tek başına yaşar olmuşuz.
Köksüz gül, fanusta bir hafta yaşar.
Kökü sağlam çınar yüzyıllar aşar...

Ortaklıktan uzaklaşan orta yolu kaybeder
Nefis sana ben der, ama yalnız kalan derbeder
Hak yolunda birleşirsen hak batılla harbeder
Bir olalım, gür olalım, hür olalım batıla
Yalnız kalıp, dönmeyelim çaresiz bir atıla

Hayatımın rengi ruhumun adı
Varlığınla uçar gönlün kanadı
Rabbim her kuluna böyle muradı
Nasip etsin her dem yüreğimdesin...

Sevgili bir ömür, güne sığar mı?