Sevgili günlük...
Bugün de yine hiçbir şey değişmedi.
Baharın kokusu artık içime sinmiyor,
sanki önüme bir set çekilmiş....
Bahçedeki gül bile kendi halinde.
Aydın dedim yola çıktım
Dağ bayırı kolay aştım
Birden şaştım, bakakaldım
Sağım solum Şevketibostan
Sahilde bir güzel gördüm
Su oldum dağlardan döküldüm
Her türlü engelle dövüldüm
Irmağa biçare gömüldüm
Ufukta bir deniz
Denizde yakamoz oldum
Hüzünlü bir anında tut ki geçtim aklından
Hemen savma izin ver birazcık soluklanayım
Tut elimi kurtar beni yokluğunun kucağından
Yoruldum inan bana artık dayanmıyorum
kor çölde bir vaha gibi
umarsızca bekliyorum
kervanlar gelip geçer
sabırla izliyorum
gözü gönlü doyurup
nemalanıp gidenlere
suskunluğun pişmanlığına kapıldık
bir sözcük dahi kurtaramadan yıkıldık
artık dönüşü olmayacak bir öykünün içindeyiz
şimdi yaz desen ne yazar, yastayız
sonra
'ölen öldü, kalan sağlar bizimdir' dendi ya
I still recall the day I first saw you,
I found myself inside a silent tale true.
Even the wind was hushed in that moment,
I wrote your name on my soul so softly.
Your gaze has lifted all the weight I carried,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!