İbrahim Arslan Şiirleri - Şair İbrahim A ...

Tut ki,
Ölmedim...
Bende bu yanıbaşında yaşamak öyle böyle tutku ki,
Asla ölmem.
Sen öl demeden.
Azrail avucunu yalar.

Beni yama çıkartma sen yokuş aşağı koş gel.
Bir ağaç dibindeyim, aşığınım. Yamacıma gel...
Gözlerim gözlerine, ellerim saçlarına değsin...
Bunca zaman yolunu gözlerim yana yakıla...
İnanmıyorsan. Yandığıma... Sıcağıma gel.
Gelmezsen yanarım yanıldığıma...

Zamanın ilk şairi ben değildim elbette ki,
Zamanın ve zamanımızın son şairi...
Ben olabilirim, ben olabilirdim, benim belki...
Sen gönlüme düştüğün gün başladı...
Benim sana ve şiire yürüyüşüm.
Ben o gün bugündür sana yürümüşüm.

Bu zamanın zamanı gelir,
Çarpar yerden yere evladım!
Bilen bunu çok iyi bilir...
Ben mesela, bende bir zaman.
Herkesin gözünde evla-dım...
13.05.2014

niyetim sensiz yaşamayı anlatmak,
bir garip elde yuvasız kalmak gibi,
geceleyin hıçkırarak ağlamak gibi.
bile bile ölüme gitmek,
boş yere yanmak gibi,
sensizlikten şimdi,ne yaparım diye düşün

Orda bir ağaç vardı,
Küçüklüğümden beri,
Çok severdim o ağacın dibini.
...
Çok gidip geldim yanına,
Çok sohbet etmiştim o ağaçla.

Nokta. Virgül, ünlem!
.,!
Böceği, faresi, örümceği ve her haşeratı…
Bekliyorlar beni, bekliyorlar kapımda.
Ölmemi…
Yürüsem bu ölüm denen yolu…

Sende öksüz vatanın ağacı,
BENDE,bir yürek var ikimizde de,
Korku bilmeyen.ama bazende
Hiç atmayan,ikimiz içinde
Bir güneş var...can veren
Yapraklarına,bana da

Kenan bitiyor.

'Eski Yusuf' değil.

Fatih olabilir ama.

bir taş alıyorum elime,

sakın ha arı kovanına taş atma dedi annem,

atıyorum.