Mekke’nin sert taşı, heybetli dağı,
Gölgesi bile titretir, karanlık çağı.
Çözüldü kalbinden, cehâlet bağı,
Hakîkat nuruyla, yandı Ömer’im.
Kılıcın çekmişti, öldürmek için,
İşitti Kur’anı kerimi, oldu mümin.
Buz gibi eridi, kalbindeki kin.
İslamın nuruna daldı Ömer’im.
Adâlet mülkünün, sarsılmaz taşı,
Mazlumun sığınağı, yetimin aşı.
Zâlimin gözünden, akıttı yaşı,
Mîzânı elinde, tuttu Ömer’im.
Ne zaman bir mazlumun kalbi yanar
Yüce Rabb hesabını benden sorar.
Diye hep titrerdi içi geceleri yanar,
Hesâbı nefsine, sordu Ömer’im.
Yamalı hırkası, tek varıydı onun,
Sarayı yok idi, koca sultânın.
Mescit direğiydi, yastığı cânın,
Tevâzu mülküne, erdi Ömer’im.
Mescid-i Nebevîde sabah namazında,
Hançerle kurban oldu adalet yolunda.
Defnedildi bedenı Hücre-i sadede.
Resulun izinde toprağa, girdi Ömer’im.
Bilinmeli ki Ömer, adâlet demek,
Onun yolundadır, en kutlu emek.
Gönüllere tahtı, kurdu o melek,
Sevgisi kalplere, doldu Ömer’im.
2026
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 12:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!