Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
şiir kalite olarak çok güzel...ancak kelime tekrarları çok fazla...örnek verecek olursam özellikle ''seni'' ifadesini yersiz ve fazlasıyla kullandığınızı söyleyebilirim..ancak şiir yeteneğiniz ve hayal gücünüz çok güçlü.bunu da söylemek isterim... en iyi şiir henüz yazılmayandır fikrinden hareket edersek ileride kaleminizden çok daha iyi şiirler okuyacağımızı da biliyorum...selam ve saygı ile.....
ikilem kötüdür vurur yürekler bir dizelere dolar tebrikler
nazdır naz.aşk maalesef bu kadar karmaşıktır.satırlarınız ve şiiriniz o kadar güzelki
Hanımefendi
Şiir o kadar sıcak, o kadar içten bir sitem ki; son mısrasını okuyunca estetik ve kafiyelerine, anlatım devamlılığına bakmak aklıma geldi, Hayranlıkla 10
Ne olur böyle davranma
Nede benden özür dile
Böyle yapmaya alışma
Yoksa bu gül gelir dile
MUTLU OLUN, KALEMLE KALIN. BUGÜN, YARIN VE DAİMA.
SAYGILAR...
Âlimoğlu
Duygular bütün doğallığıyla yayılmış dizelere. Serbest şiirlerin tarzına yorum yapamıyorum. Verdiği duygu kutlanmaya değer. Saygılar.
Ne olur böyle davranma
Nede benden özür dile
Böyle yapmaya alışma
Yoksa bu gül gelir dile
TEBRİKLER UMARIMKİ BU GÜZEL ŞİİR YAZILAN YÜREKTE YER BULMUŞTUR
:))))) karşlıksız vermek Allah'a mahsustur:)))
Anlayışlı olmak güzel
Ama hep bana olmaz ki
Bu yürek seviyor diye
Böylede davranılmaz ki
Kalemin daim olsun tatlı şey:)))
Anlayışlı olmak güzel
Ama hep bana olmaz ki
Bu yürek seviyor diye
Böylede davranılmaz ki
sevgi hayatta insana sunulmuş en güzel duygudur.seven gönül iyisiyle kötüsüyle sevdiğini kabul edecektir.çünkü sevgi(gerçek sevgi)her şeye rağmen seve bilmektir.kokulu bir çiçeğin üstüne basarsın çiçek kokusunu topuğunda bırakır.
duygusal şiirinizi candan tebrik ederim tam puan sevgi ve saygılarımla
Ve bu gül gelmiş dile...Sevmeyi bilmek yaşamdaki en büyük zenginliklerden biridir..Ama vefasız sevgiler için üzülmeye ve beklemeye değmez...Sevgiyi umursamayan bir yüreği anlamak zaten çok zordur....
Doğum gününüz kutlu olsun...
Sevgiler...
Nuran hanım yine konuşturmuşsunuz kaleminizi duygularınızı çok içten ve çok güzel anlamlı bir şiir olmuş yüreğinize kaleminize sağlık tebrikler
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta