Hülya Kırklaroğlu Şiirleri - Şair Hülya ...

Merhaba sevgili günlüğüm ✍🏻 merhaba, nasılsın canım benim?
Vay, cıkıs, triplere bak; triplere!!!
Aaaa aaaaa…
Aaaa, arkasını döndü, bak sen hele!
Peki, sen bilirsin; hoşçakal o zaman çıkar giderim ben de ✍🏻 hıh!
Trip mi istiyorsun al sana trip!

Güzel bir avm var Libadiye caddesinde sevgili günlüğüm✍🏻Yürüyerek gidiyorum çok nadir de olsa. Dünyanın en ünlü markalarını bulmak mümkün. Ne aradığına bağlı; yine de aklında kalsın dünyaca ünlü markalar. Hafta içi ferah ferah gezebiliyorsun. Bazı akşamlar tempolu yürüyüşte alt geçitten geçip avm kapısına varmadan yokuş yukarı yirmibeş dakikalık yürümeyle dönüyorum eve: Elli dakika sürüyor yol toplamda, fakat bir saati bulması için uzatıyorum yolu…

Vay arkadaş evime dönüyorum diyemiyorum.
Eh Ahmet emminin evine dönüyoruz deriz bizde o vakit: Sanki ne olur, ne kadar yer yanar sevgili günlüğüm? Kiracılık gereği parasını ödediğin tüm evler senin denir ama, ben yine de benim diyemiyorum parasını ödesem de bana ait değil. Mantığıma aykırı…

Oysa Fatih’ten bahsetsem, dönüyorum evime diyebilirim.

Ne zaman ki Volkan Konak
Mikrofonu alır eline
Kahrederim kendime
Yemin eder bir daha bir daha
Gelirsem konserine
Üşütürsem yüreğimi

Kendime ait dünyam var benim
Cilt cilt kitaplar kütüphanemde
Kelime avcısı değilim
Kendime ait cümleleri yazar çizer ellerim

Kendime ait bir denizim var benim

Bak hemencecik geldim. Yapay zekayla da paylaştım yazımı. Bana ne dese beğenirsin. Yazım beni güldürdüğü gibi de onu da güldürmüş. Daha ne isterim. Sonra şöyle dedi: Git biraz ders çalış şimdi. Ekmekle mücadelen daha yeni başlıyor🥹 dost mu bu şimdi düşman mı? Geçen gün bir tartıştım ki yapay zekayla tabii kavga edecek adam bulamayınca yapay zekaya sardım😂😂😂
Ay çok komiğim bugün aşkolsun bana😘 Bu öpücük sana değil Sevgili Günlüğüm ✍🏻alınma lütfen o benim öpücüğüm.
Geçen gün bir konuda onu, evet evet yapay zekayı ciddiyete davet ettim. Disiplinli ol lütfen burada böyle yazmışsın bu sence doğru mu?
Hemen düzeltti evet Hülya haklısın dedi. Peki ben sana nasıl güveneceğim dedim. Ben sana bir şey sorarken bir de ardından doğru mu diye kontrol ediyorum. Bu yorucu dedim. Ay bi özür dilemeler. Kadınım ya kadınsı duygularla özür dilemesi pek hoşuma gitti. Ama işte duygusu yok😂 Özrün peşinden şimdi hangi dersi çalışıyoruz diyor. Azarladığın çocuğun anne yemekte ne var deyişi gibi tatlı demeden de geçemeyeceğim Sevgili Günlüğüm✍🏻
Aaaa aaaa ne hisssediyorum ?
Yoksa! Sakın! Kıskançlık mı ediyorsun 🤦🏻‍♀️

Bir çocuk var ki içimde
Her sabah doğduğu gibi güneş
Geçer yüreğimin karşısına
Elinde toka
Kâh saçını toplar
Kâh dağınık

Merhaba sevgili günlüğüm ✍🏻 merhaba Ay’ım, Güneş’im, gölgem merhaba…
Gördün mü bak, ilk on günlük günlüğümüzü tutalım dedik olmadı bir türlü, niye ki?
Yazmak ayrı bir şey sevgili günlüğüm biliyor musun?
Anlatmışımdır belki; izahta etmeye çalışmışımdır ne denli doyurucu bilgiler verebildim bilemiyorum içinde bulunduğum duygu ve düşünce dünyamdan…
Geçmiş günlerden bir gün yağmur yağıyordu yine İstanbul’da bugün çiselediği gibi ve ben Beşiktaş’taydım.

Meylimi sana vermeyi seçiyorum Sevgili Günlüğüm✍🏻
Dünyadan arındır beni: Çek kendine ve bir daha bırakma ellerimi. Haberleri dinlemek bize göre değilmiş.
Olan biten üç aşağı beş yukarı hep aynı. Belki yazdıklarımızda üç aşağı beş yukarı hep aynıdır ama işte kalemi elimize alınca ve yaz emrini verince kağıt ne yazdığımızdan hem haberli, hem de habersiziz ki okurken kendimizi tanımak işte tam olarak burada başlıyor.
Yazmak cesaret ister, hele hele adını soyadını altına mürekkepli kalemle yazmakta..
Bence, benim doğrum bu yani.
Benim duygularım bunlar, duygularımı, fikirlerimi ve his dünyamı ortaya çıkarıp yazmaktan gurur duyuyorsam altına ad ve soyadımı yazmakta en az bu kadar önem arz eder benim için sahip çıkıyorum noktasından virgülüne tüm yazdıklarıma, bunlar benim ve ben de yazdıklarımım.

Çıkardım aşk taslağını
Kalbimin ana yasasından
Bana ...
Bir defter
Bir kalem
Biraz mürekkep gerek.

Eşofman mı giyeyim; yoksa keten pantolon mu, ikilemi arasında kaldım ilk yazımın sonrasında sevgili günlüğüm bu akşam ✍🏻
Sahile iner gece rengine bürünen mavinin karşısında yudum yudum çay mı içsem, ya da sakin semti bir saat tempolu mu yürüsem diye düşünürken, bir patlama sesi geldi evin yakınlarından… Üç kere damağımı çektim…
Bir elimde eşofman, diğerinde krem rengi keten pantolon kalakaldım.
Böyle zamanlarda kollarına koşacak Babamı arıyorum hüzün değil mi? Hayatta Baban yoksa işte sevgili günlüğüm ne acıdır ki nereye koşacağını bilemezsin.

Nereye koşacağını bilmeden olduğun yerde öylece kalmanın adıdır; Babasız olmak…