Hûlasa Şiiri - Turğay Çeken

Hulâsa kentler kuruluyordu yıpranmış yaşanmışlıklarda
Ve deniz imrenerek izliyordu kızıllığından utanarak güneşin
Geçmişiyle yiten kentleri anımsıyordu buruk bir gülüşle
Kekre kokuyordu buharı, gülüşünden damlayan ılık nefesiyle kızıl yuvarlağın
Şehirlere gölgeler damlıyor ve her yüreğe yakışıyordu leyli olmak

Hulâsa sevişiyordu insanlar ve sebebi deniz kokuyordu şehvetin
Ulvi bir tebessümle kapıyordu gözlerini deryalar
Yaşanılası, bitmeyesicesi bir meltem esintisi gark ediyordu göklerden arza doğru
Eskiyordu enikonu bir gece, delidolu bir demle

Hulâsa bir müzik harmanlanmış esintisine eylemin,
Senden daha özet, senden daha hafif, bir senle var olacak,
Senle ağırlık kazanacak bir renkte
Bahar kokusu çekmiş içine, sevdiğinin göğsünden
Denizden almış cesaretini, gücünü de güneşten
Ruhunun küllerini savuracak bir gün, soluduğu melteme
Altı çizilince yaşam ağacının, bir gün dönülmeyeceğin