Hudutların ardından Şiiri - Ozan Oğuz

Kaotik diyarların burjuvazisi
Bağlamaz onu-
Sıyrılır incinen kabuğuna:
Gözlerinin neminde dinlenir dünya.

Yeşilin maviye kavuşumunda
Bırakır kendini denize:
Mavi yelken balığına denk;
İlerler dalgaların sırtında
Ve serilir ıssız bir yamacın eteğine
Parıldar düşlercesine

Taşların hafızasında ne varsa
Soluk alır örselenmiş ruhunda.
Denizin içinde kök salan gölgeler
Bahşeder güzelliğini yorgun suretine

Sahilin gümüşi güneşinde akar silûetler
Dokunur hüznünün şahikasına
Süzülür gözlerinden
Beyhude esen rüzgârların karası...
Yaşanmamış günlerin uzaklığında

Ve bir gölge çekilir karadan-
Soyunur zamandan-
Göğün yas tuttuğu bir tanrıça
Yürür sonsuzluğun teninde,
Nakşeder bulutlarını gün batımına
Ardında ne iz kalır
Ne de onu çağıran bir dünya.

Yine de,
En uzak afâkta bir şafak
Doğar onun yegâne ışığında
Ve yudumlar ufukları hudutsuzluğunda-