Varlıkla yokluğun arasından bir yerlerden sesleniyorum size..
yitip gitmiş bir ömrün son baharında kaybolmuş bir adamın günlüğü nü okuyorum bugün size..
İşte geldi dayandı ömrün kapısına o an.. o korkutan.. acıtan...
hoşça kalın sözcüğüne bile, zaman tanımayan o an..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta