"Her panayır, akşamüstü dağılmak üzere
kurulmuş küçük bir dünya provasıdır."
Kalabalık akıp gidiyor;
Turuncu, yeşil, sarı, siyah, mavi...
Sonra adını yeni öğrendiğim o renkler:
Cam göbeği, fuşya, nar çiçeği.
Eğlence başlıyor saat on beşte.
Hayvanlar mühürlenmiş sahiplerinin
sözüne,
Ayrılmıyorlar gösterilen çizgiden:
Timsah, aslan, kaplan, şempanze, yılan;
Vahşi bir sessizlikte, tek bir gövde gibi bir
arada.
Dönüyor dolaplar, sallanıyor salıncaklar,
Atlıkarıncanın sırtında ışık saçan çocuklar...
Çarpışıyor arabalar, patlıyor mantar
tabancaları;
Havada geniz yakan o barut kokusu.
Ne ararsan var bu toz bulutunun içinde:
Halka atıyor, sihirli aynada kendini
görüyorsun.
İnce, uzun, kısa...
Dondurma ile kâğıt helva arası bir çocukluk
tadı;
Şerbet, simit, börek...
Her şey seyyar bu dünyada, her düş satılık.
Bir motosikletçi, ahşap uçurumun
dairesinde,
Alnına bayrak bağlamış, kadere meydan
okurcasına...
Seyircilerin nefesine kadar yükseliyor
hayat,
Tekerleklerin üstünde.
Yılancı Mustafa, sarı pitonu
Bir emanet gibi doluyor boynuna.
Ya yılan terbiye edilmiş ya da Mustafa;
Herkes hayran bu adsız, dilsiz muammaya.
Çocuklar yerlerde gazoz kapakları,
Artist resimleri topluyor.
Biz de kendi görünmez çizgimizdeyiz;
Panayırdı hayat, içinde birer gölge.
Deklanşöre, tam nişan aldığı an basan;
Omuzundaki tüfekle vurduğu her hedefte
Aslında zamanı deviren bir adam...
Oysa seyircisiydim çoktan solmuş bu
resmin;
Şimdi elimde kalan o fotoğraf:
Solgun ve derin.
Bir baloncu geçiyor, uçan düşlerin
taşıyıcısı;
Helyumla dolan göğsünden bir ses
yükseliyor,
İnceliyor sesi, geçmişin o ince sızısı gibi
birdenbire.
Eğlenceli zamanlardı, sahici ve mahzun...
Şempanzeye muz yerine şeftali atanların
Hesapsız neşesiyle;
Sonra perdeler iniyor, ışıklar sönüyor tek
tek.
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 18:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Saat on beşte, kentin ortasına kurulmuş o geçici dünyanın kapıları aralandığında renkler önce gözleri, sonra belleği ele geçiriyordu. Kalabalık akıp giderken bilinen renklerin ardından cam göbeği, fuşya ve nar çiçeği gibi yeni öğrenilmiş isimler beliriyor, dönen dolaplar, çarpışan arabalar ve mantar tabancalarının geniz yakan barut kokusuyla karışıp tek bir toz bulutuna dönüşüyordu. O toz bulutunun içinde atlıkarıncaya binen ışık saçan çocuklar, sihirli aynadaki biçimler, dondurma ile kâğıt helva arasındaki tatlar, ahşap uçurumda kadere meydan okuyan motosikletçi ve sarı pitonunu boynuna dolayan Yılancı Mustafa bir arada nefes alıyordu. Çocuklar yerlerde gazoz kapakları ve artist resimleri toplarken, deklanşöre basan ve nişan aldığı her hedefte zamanı da vuran adamın karesi giderek solgunlaşıyordu. Anlatıcı, o anların içinde yalnızca bir seyirci gibi durduğunu; uçan düşlerin taşıyıcısı baloncunun helyumla incelen sesinde geçmişin ince sızısını duyduğunu fark ediyordu. Şempanzeye muz yerine şeftali atanların hesapsız neşesiyle süren o sahici ama mahzun zaman, perdeler inip ışıklar tek tek söndüğünde geride yalnızca bir hatıra ve ince bir sızı bırakarak kapanıyordu.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!