HATIRALARIN YETİMLİĞİ Bir insan kaç kere ölür, Hiç düşündünüz mü? Bir kere toprağa verildiğinde mi, Yoksa adını son kez hatırlayan O son insan da öldüğünde mi? Bence ölüm, Bir bedenin dünyadan ayrılması değil; Bir hatıranın artık hiçbir zihinde Kendine yer bulamamasıdır. Düşünsene... Bir zamanlar bir çocuk vardı, Bir avluda koşardı yalınayak. Annesi seslenirdi pencereden, Babası akşamları saçlarını okşardı. Şimdi ne o avlu kaldı Ne o pencere. Belki de o çocuğun gülüşünü Hatırlayan son insan Yıllar önce gömüldü toprağa. Ve dünya, Bir insanın bütün çocukluğunu Hiç yaşanmamış gibi unuttu. Ne korkunç bir unutuluş bu... Bir ömrün bütün sevinçleri, İlk korkuları, ilk hayalleri, Bir zamanlar uğruna ağladığı şeyler, Artık kimsenin bilmediği Sahipsiz birer hakikat. Bir fotoğraf düşün, Kimin olduğu bilinmeyen. Gülümseyen yüzler var üzerinde, Ama hiçbirinin adı yok. İşte insanlığın en büyük mezarlığı Toprağın altında değil, Kimsenin açmadığı Eski albümlerin arasında. Belki bu yüzden yazıyoruz, Belki bu yüzden bir ağaca Adımızı kazıyoruz gizlice. Ölümsüz olmak için değil, Bir gün yaşamış olduğumuza Küçücük bir şahit bırakabilmek için. Çünkü insan, Ölmekten çok unutulmaktan korkuyor. Ve bazen bir tek hatırlanış, Bir mezar taşından daha uzun Yaşatıyor insanı. Şimdi söyle bana; Bir insanı son kez hatırlayan da ölürse, O insan hiç yaşamamış mı sayılır? Yoksa ölüm dediğimiz şey, Hatırlanacak kimsemiz kalmayınca Başlayan ikinci bir yalnızlık mıdır? EkOL
Ekrem OlgunKayıt Tarihi : 17.11.2026 06:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!