Her şey hikâye işte, boş ver
İnanmak kadar hayatın güzelliğine
Kanmak kadar sevildiğine
Yanmak aşktan
Usanmak yaşamaktan
Alın bilyelerinizi ortalıktan
Ve başka yerde oynayın lütfen bayım
Ben bu oyunda sizinle olmayayım
Aslında oyunu da hiç bilmiyorsunuz
Her başa geleni aşk sanıyorsunuz
Yıllanmış bir şaraptı gönlüm
Yorgun bir şiire gömdüm
Alıp başımı gittim inatla
Usanmadan hep başa döndüm
Sen şimdi
Küllenmemiş bir aşkın tam göbeğinde
Duruyorsun işte
Aynı hüzünle
Her şey nasıl da büyülü
Kurşundan sözler biriktiriyorum
Öldürmek için sesini
Anılar saplanıyor gökyüzüne
Çığlık çığlığa martılar
Sırtımı yaslıyorum hüzünlere
Yavaş yavaş eksildik hayattan
Eskimeye başladık hep birlikte
Koca bir çığ düştü üstümüze
Feleğimiz şaştı bir anda
Gidenler dönmezmiş, öğrendik
Ben kıyılarımı artık kapatıyorum
Sığınacak başka bir liman bulun bayım
Üstelik bütün gemileri de yakıyorum
Sonra az şekerli bir kahve ısmarlayıp
Yeniden hayatı yakalıyorum
Güneşin bir daha doğmayacağı bir ülkedeyim artık
Ellerimde can kırıklarım
Göç korkusuyla sinmiş kelebeklerim
Avuçlarım akşamdan kalma kabuslarının terinde
Bir daha yaşanmayacak bir aşkı terk ediyorum
Bir daha asla.
Umuda emek gerek, savaşmaya var mısın?
Var mısın yüreğine bir kürek kor atmaya?
Yaşamaktan umudum kalmamıştı nicedir
Var mısın umudumu yeniden çoğaltmaya?
Haydi gel, bir damladan okyanusa varalım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!