Gece yavaş yavaş çekiliyordu Gökyüzünün rengi değişmeye başlamıştı Ama binanın içindeki karanlık hala aynıydı Merdiven boşluğundan süzülen soluk gün ışığı duvarlara vuruyor. Her şeyi daha gerçek gösteriyordu Ve bu onu daha çok huzursuz ediyordu Çünkü bazı korkular geceye ait değildi Gün ağarınca da insanın içinde yaşamaya devam ediyordu Ayağa kalktı Dizlerinde ağır bir yorgunluk vardı Sanki saatlerdir değil yıllardır o merdivende oturuyordu Yukarıdan yine bir ses geldi Bu kez daha net Yavaş bir sürüklenme sesi Ardından kısa bir duraksama Kalbi hızlandı Ama ayakları geri gitmedi Soğuk binanın içine işlemişti artık Nefes aldıkça ciğerlerini kesen kuru bir ayaz dolaşıyordu içeride Bir an camdan dışarı baktı Şehir uyanıyordu İnsanlar işe yetişecek Kaldırımlar dolacak Hayat hiçbir şey olmamış gibi devam edecekti Ama onun içinde hiçbir sabah başlamıyordu Tam yeniden yukarı bakarken Koridorun sonunda duran kapının aralık olduğunu fark etti Oysa biraz önce kapalıydı İçerisi görünmüyordu Sadece karanlık vardı Ve o karanlığın içinden gelen belli belirsiz bir his Sanki biri onu bekliyordu
Adsız GardenyaKayıt Tarihi : 17.11.2026 01:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!