Sevgili Canlar;
Renk, ten, dil, din, cinsiyet ayırmadan hepinizi sevgiyle kucaklıyorum. Bu yazımda; böbürlenerek, hiç bitmeyecekmiş gibi hoyratça geçirdiğimiz, ama gerçekte neredeyse anlık denecek kadar kısa olan yaşamımıza anlam kazandıran mutluluklar ve üzerinde yaşadığımız, herkesin göz diktiği coğrafyamızı, tanıyıp ta tanımazlıktan geldiğimiz insanları dilimin döndüğü kadarıyla anlatmaya çalışacağım.
Acı ama ne yazık ki gerçek; çoğu zaman, bizler de eleştirdiğimiz, belki de bize karşı yapıldığında şiddetle karşı çıktığımız birçok eylemi, hatayı, ihmali yapar olduk. Mesela paylaşmayı unutup, sıradan ve bizden başka kimseye yararı olmayan, basit işlerle avunur, övünür olduk. Bazen, biz de ihmal etmiyor muyuz, sevdiklerimizi? Sorumluluklarımızı yerine getirmeyi, sevdiklerimize duyduğumuz sevgimizi hissettirmeyi ertelemiyor muyuz?
Neden dolandırmayı severiz ki sözlerimizi? Eleştirilecek bir durumu neden insanın yüzüne karşı söyleyip, eleştirmeyiz de arkasından dedikodusunu yaparız? Neden bize güvenen insanların zaaflarından yararlanmaya yelteniriz, neden? Veya neden eleştiriyi usulü dışında, ulu orta yerde, çirkince, insanları aşağılama yöntemi olarak kullanırız?
Yüzümüzde, gülücükler donmuyor mu, gördüklerimizin, duyduklarımızın karşısında? Garip ama ara sıra, bizim de gözyaşlarımız tebessümle karışmıyor mu? Zamanın değerini unutup, küsmüyor muyuz hayata?
Şöyle bir geriye dönüp baktığımızda görmek istediğimiz güzel şeyler olsun, anılarımızda, çevremizde kısaca hayatımızda. Sevgimizi, yüreğimizi, hak edenlerden esirgemeyelim ve içimizde var olan güzellikleri açığa çıkarmak için sevgiyi üstün ve egemen kılalım. Kısacası içimizdeki sıcak sese kulak verelim. Şöyle daha bir sıkı sarılalım sevdiklerimize, sevenlerimize, dostlara ve yaşama. Yıllar boşa gitmesin, zorluklarla, zorbalıklarla, kinle nefretle, zaman kaybetmeyelim. Hoşgörülü olalım, sevgiyle yapılan her şey güzeldir. Sevgiyle hayat daha da anlam kazansın.
Sevgi olmasaydı yüreklerde,
Nasıl doğar büyürdü ki?
Kim katlanırdı?
Salya sümük çocuklara.
Samanlık seyran olur muydu?
İstikbalini harab edip geçmişe takılıyorsun,
O gelecekse istemesen de gelecek, biliyorsun.
Yönetemediğin anlar için neden üzülüyorsun?
Sal kendini, yaşamana bak; ha gittin, ha gidiyorsun.
Nerede ataların, ana baban? Kendin sormuyorsun.
O karlı bir kış günü,
Soğuğa, ayaza inat,
Toprağı yaran kardelen misali,
Yaşama gözlerini açmıştı.
Alımlı olmasına alımlıydı.
Abla ilk sen yalnız bırakıp gittin,
Ardında kanadı kırık kuşlar,
Gönlü buruk kardeşler bıraktın.
Abla, babam sana geldi mi?
Ellerine sarılıp, doyasıya öptün mü?
Âlemin güzelliklere dair hisleri
Kabulümdür, hissimdir benim.
Şiirlerimse, düşündüklerimin;
Kalemden dökülmüş halleri
Mazlumların ahı sancım;
Bir gün sıkıntılar, ordusuyla üstüne gelirse.
Yaşam güzelliklerden sonra, sana acı verirse.
Bekleme desteği, ne kardeşinden ne de dostundan.
Şükret ey aciz kul; gölgen bile, arkandan gelirse.
Olur da yalnızlık bulutları üzerine çökerse,
Bizim topraklarda
Erken olgunlaşırdı çocuklar.
Çocukluğunu yaşamadan
Sorumluluk binerdi omuzlara
Üretime ortaktı minicik avuçlar.
Ve hasadın bereketiyle orantılı
Mutluluğumun kaynağısın oğlum.
Evimin neşesi, yüzümün akısın.
Hayatım sana feda, canımsın.
Mehmet Ata dinle beni!..
Emek et oğlum, ektiğini biçersin.
Tuttuğun yol doğruysa, hedefine varırsın.
Diller mi dönmüyor nedir?
Geçerli lügat mi değişti?
Yıllardır bir arada yaşarken
Neden medeniyetler çatıştı?


-
Murtada Cekmecelioglu
Tüm YorumlarBu ismi bu güzel siirlerin altinda görmek cok güzel. Ama itiraf etmem gerekirse sasirmakla beraber önce, acaba bu bizim Hasanmi diye düsündüm sonra evet cekmece kokusunu alinca sevindim ve gururlandim..Eline saglik