Hasan Arpaci Şiirleri - Şair Hasan Arpaci

Sapla saman ayrı olmaz bilirsin,
Bunları havaya atan güç lazım.
Tınar; yaba görsün,dalsın,delirsin,
Rüzgârla ekine bir sevinç lazım.

Hasan Arpacı,2009,Üsküdar

Bu aşk beni öldürecek,
Çabuk sala bindirecek,
Belki acım dindirecek,
Okudukça doğan benim.

Aşk oduna yana yana,

Aşk ehline sorulmaz,şarabın hikmetleri,
İçmeden sarhoş olur,çekilmez zahmetleri
Gam yüklü bulutlardan,yağmur bekliyor gibi,
Derbeder erenlerin,bilinmez kıymetleri.

Yetmiş yıl yaşadın zevke varmadın,
Zemzem içtin,şarap içtin,doymadın.
Yüz yıl daha yaşa yalan dünyada,
Ölüp gideceksin be uslanmadın.

Hasan Arpacı,2019,Üsküdar

Bizi alıp tohum diye ektiler,
Bir tarlaya fide gibi diktiler.
Baktılar tarlada çınar büyüyor,
Acıma dan balta ile kestiler.

Bilseler; hepimiz uslu koyunuz,

Bir nazlı güzele vurulmuşum ben,
Vadiden, vadiye savrulmuşum ben,
Mahalle, mahalle sürülmüşüm ben,
Benim ondan başka geldiğim mi var,

Mala mülke tamah et sen,
Sabah erken kalkar biri.
Yat borusu çalar derken,
Sarayları yıkar biri.

Sokakların elinde kir,

Şu gördüğün istanbul,iki bin yıl başkentti,
Ne krallar,vezirler,makamları terketti.
Saraylar viran oldu,hamamlar zindan oldu,
Has bahçenin gülleri,açma dan solup gitti.

Şiirler asker,
Şairler kışla,
Kalemler silah,
Fikirler fora.
Mevziler masa,
Atışlar karavana.

Ben kul hakkı yemem,hainlik yapmam,
Bulduğum cahile,sarığa tapmam.
Sen; cennetlik kul ol,ben cehennemlik,
Böylesi bir dine asla inanmam...

Hasan Arpacı,1989,Tokat