Harf Düşüşü Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Gece, odanın tek aydınlığı olan telefon ekranının mavi ışığıyla sessizce ikiye bölünmüştü. Elin elindeymiş gibi sıcak, ama bir o kadar da utangaç geçen o anın rüyasından uyanıp parmaklarını klavyeye uzattı. Karşısında milenyumun en eski çaresizliği duruyordu: Ona bakıyordu, o ise yazmak zorundaydı. ​“Yazmasam darılırsın, yazsam devrilir geceler…” diye geçirdi içinden. ​Parmak uçları ekranın soğuk camında harflere dokundu. İçindeki çocuksu telaffuz sancısı, kelimelere sığmayacak kadar büyüktü. Kelimeler o odada sığıntı gibi kalmıştı. Ve aniden, o ağırlığa dayanamayan ismin harfleri parmaklarının arasından kayıp gitti. ​Kendi oyun bahçesinde eksilirken, etrafındaki dökük tavan ve çatlamış duvarlar üzerine yıkıldı. Koyu bir perdenin süzgecinden sızan geceye doğru, geride sadece eksik bir isim ve harf harf dökülen bir adam bırakarak yok oldu.