Hamit Korken Şiirleri - Şair Hamit Korken

Her düşüş silkiniştir,arınmaktır tozundan
Birikmesin üstünde,ümitsizlik tortusu
Asla vazgeçmemektir,inanç,umut kozundan
Yoksa mat eder kalbi,karamsarlık korkusu.

İnsan bir kitapçıktır,içeriğe bakılır
İçini okumayan,kapağına takılır.

Tren kaçtı çocuk,kaldın mazide
Ağlaşma bahtına,seni kim dinler
Yarının peşine taktı bizi de
Ne çabuk da geçti o güzel günler

Gide gide düştük,dönülmez yola

Ne kadarda yalvarsan
Can durmaz,ten kafeste
Kör düğümle bağlansan
Çözülür son nefeste

Elinde hayat mumu

Yine akşam oldu,birazdan gelir
Siyah perdesini çeker geceler
Acıyı çekenden başka kim bilir
Üstüne tuz biber,eker geceler

Düşünceler prangalı,
Hain bir kasırga esiyor beynimizde
Yalıyor tüm gerçekleri
Hapsedip hücrelerinde
Vicdanlar havale memuru
Nefs beyne hükmediyor

Düşme sakın gaflete,yoksa halin yamandır
Oynuyor imanınla, düşman hayli zamandır
Bir hakikat var önünde, sarıl ona sımsıkı
Bırakma ölesiye,bu mübarek mirası

Dertlere göğüs gerip,dizginle cehaleti

Çile ile yoğrulduk
Sarıldık umutlara
Işıktan bir yol bulduk
His yüklü buutlara

Hep vuslat arzusuyla

Mana potasında erimek zordur
Heceli düşünce yorar insanı
Kelime düeti elde bir kordur
Bu yüzden yanıktır şair lisanı.

Hasret yollara dökmüş
Sineler sana doğru
Sabır saçlara dökmüş
Kırları sana doğru

Taşı tırnakla söktük