Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Düşmanın silahla alamadığı yerleri benden,
Satıyorlar toprağı düşmana hiç düşünmeden,
Dedem neden öldü Çanakkale’de neden neden?
Burası benim Vatanım mı? Yoksa başka Vatan mı?

Biricik güzelim sen gül yüzlümsün
siyah saçların kömür gözlümsün
Canımın parçası benim nazlımsın
Gidip’ de babanı,ananı unutma kızım

Nazlı kızım bu gün yuvadan uçtu

Tabtuk dergâhına gel bizde varalım,
Yanan Yunus gibi can feyiz alalım
Biz deli gönlümüzü orya verelim,
Yunus bandığı bala, bizde banalım...

O nasıl gezdi; iki Arşı âlâyı,

Seni sevdiğimi bilmiyormuşsun ey ahu gözlüm
Aşk mabedimde seyran ederken ben seni gördüm
Lale,sümbül,mor menekşeye de ben seni sordum
Dediler gönül gülün göçtü gitti kırgın gitti sıladan

Dedim ben ondan doya doya asla murat almadım

Bir gün anlayacaksın ama çok geç olacak
Her yerde arayıp haline hep ağlayacak
Sen yalan sevgileri geçte olsa anlayacak
Sahte dostlardan kurtulup gerçeği görecek
Çıldıracak delice beni arayacaksın

Hep ağladım benim ana vatana
Cihana hükmetmiş ulu ecda
Toprakları kanıyla sulayanlara
Elimi kaldırdım da onlara duaya

Yok bunun gibi cennetten vatan

İçimde bir yara var ayrılık, ayıracak bizleri.
Dinmek bilmiyor bu acı hasret bırakır bizi.
Hele birde dostlar yokluğunuz verirde sızı
Günden güne kurs ta bağladı canlar bizleri.

Önceden dertlerimizi dinleyen sizler vardınız.

Yeşerdi yeniden gönlümde solan çiçekler bile
Gonca gülüm açtı döndü katmer katmer güle
Gönlümde bitti seninle her türlü çektiğim çile
Dil eşlik ediyor artık gül dalında öten bülbüle

Bu İşte Anadolu kadını
Yanı başında kağnı arabası
Heykel değil sanki canlısı
Sürüyor inançla arabasını
Anlayamazlar bazıları seni
Heykel olarak görür bazısı

Ankara,soğuk
Ankara toz duman
Ajanlar çatışması çok yoğun
Bir,akıl almaz tezgahların
oyun içinde oyun arenası haline geldi.
Benim canım Ankara