Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Yiyemezsin son lokma
Alamazsın son nefes
Yediğin zaman şükret
İmanla çıksın son nefes

Halil ÇOLAK 08.07.2013

biz ecdadın izindeyiz
biz bu vatanda bekçiyiz
göklerdeki albayrağı
burça dikerek geliyoruz

Hedefimiz kızıl elmaya

Anlamıyorlar gafiller hem de aptallar
Seni anlamak istemiyor işbirlikçi hainler
Hain, cahil kılıçtan kalmış olan artıklar
Sen Türk’sün ben Türkoğlu Türk’üm
Haykır her zaman, Ne mutlu türküm diyene

Yine hasret kalacaksın kuzularına
Gidiyorlar onlar kendi yuvalarına
Basamayacaksın. onları sen bağrına
Hasretlik başladı ağla Halil’im ağla

Dedem seslerini duyamayacak kulak

Bitiş noktasında gittiğim yolun, hayatı yaşadığım
Yaşadığım olaylar gözümün önünde geçiyor şimdi
Bilmeyerek mi bu acımasız dünyaya benim gelişim
Acımasız okyanus girdabında hayatım dönüyor şimdi

Halil ÇOLAK 14.07.2013

Karakışın soğuk ayazları
Biz hepten kaybettik ayarları
Özlüyoruz geçmiş yılları
Baharı beklerken kışa döndük

Hadımlar gelmiyor bir araya

Baş eğmedim baş eğmemde kullara
Bu baş ancak tek eğilirse de Allaha
Vallahi itibar etmem münafık kullara
Her vakit sadece eyvallahım var Allaha

Kul korkmaz Allahtan başka varlığa

Her derdine derman varsa gönül yoldaşın
Hayatta mutlu olursun hiç eğilmez başın
Sevmeyenleri bırak nereye giderse gitsin
Şükret haline rabbini sevenler sana yetsin

Halil ÇOLAK 06.07.2013

Senden bana bir faide yok ey gönül
Gül olmasa asla âşık olamaz bülbül
Aşkın ateşiyle narda yansa da gönül
Gülün umurunda mı ağlasa da bülbül

aşk kolay zannettim ateşlere yandım

Hatalar içinde nasıl kul olmaz
Hatasız kul olsaydı nebi olurdu
Aklı olan nasıl hakkı görmez
Görseydi cehennem olmazdı

Hak yolunda eren olunur