Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Milletim için için kan ağlıyor
Sığır cinsinden biri nasihat ediyor
Akil baştan gitmiş kendini sığır sanıyor
Birde gittiği yerde nutuk atıyor
Bize yol göster yarab ne hallere kaldık

Niye gönül böyle hüzündesin
Sende mevsim gibi kışta mısın?
Bülbül gibi söyle sen yastamısın?
İnliyorsun dertliler gibi inim inim

Zamansız gördün mü çiçek açanı

Gördün mü sen tarihteki cengâverleri
Atlarının bastığı topraktaki adaletleri
Kölelikten kurtulup hükümdar olanları
Kuştüyünden aşkı için yatak yaptıranları
Bil bu dünya senada baki olarak kalmaz
Düşün geçmiş tarihte dünya hükmedenleri

Yıllar yılı bu vatana da dinamit koyanların
Sokaklar oldu hain alçak olan köpeklerin
Sözde açılım adına da seni hor görenlerin
Milletin başına PKK alçağını da saranların
Kahpelik var bil bu alçakların geçmişinde
Hesap sor hain alçağa gitsin yatsın ininde

İstersen hiç başlamasın bu masal yeniden
masal eksik kalsın korkuyorum acı bitmesinden
vurduğun göğsüme hançer yaraların ardından
Yeni bir dost yaratamazsın verdiğin acılarından

Örselenmiş bir beden içinde yorgun duşmuş ruh

Köprüler yapıyorsun insanlık geçsin diye,
Çeşmeler yapıyorsun susuzlar su içsin diye,
Öyle hanlar yap ki yorgunlar yatsın diye,
İyi miras bırak ki insanlar rahmetle ansın diye

Küçük insanların gölgeleri gittikçede büyüyor.
Yurtta güneşler vakitsiz erkenden de batıyor.
Liyakat sız insanlar makamları işgal ediyor.
Hale bir bakın Ayakları baş başları ayak olur.

Dinden habersiz âlimlerde fetva veriyor.

Aydan aya günden güne
Dert biniyor derdin üstüne
Akıyor yaşlar dönüyor sele
Söyle güzelim ne oldu bize

Dağlarda karlar eriyor dönüyor suya

Bu Gece mutluyum senle birlikteyim
Hayatım boyunca da hep seninleyim
Ben senin yolunun ben mecnunuyum
gül kokulu Muhammed’im seninleyim

bütün canlı ve cansızın sen sevgilisi

Gönlümün, gönüllerin sen sultanımsın
Sen iki cihan da bizim padişahımsın
Gönlümüzü ışıklandıranda nurumsun
Gül yüzlü, gül kokulu peygamberimsin

Gül kokulu canım olan da dostumsun