Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Üzülüyorum ben insanlar arasındaki sevgisizliğe...
Derinden yaralıyor olaylar beni bırakıyor ümitsizliğe;
Neden gönüllerde yanmak dururken sevgi ateşine.
O günahın bedelini öderken koşamazsın mutluluğa,
Gel sevelim birbirimizi neden olmayalım biz ayrılığa...

Gündüzler uzun bitmez güzelim Ankara’da
Güneş batmak bilmiyor entrikalar sırada.
Yeni güne doğacak ışık henüz yok ortada,
Biz hala karanlıktayız bizi aydınlatmıyor.
Bitmeyen memleket muhabbetleri arasında........

Kalınca benim ruhum darda
Duyarsın sesimi o anda
Koymazsın rabbim hiçte zorda
Gönül sultanım sana geldim

Bu gönül ki hep senden umar

O benim gönlümün gonca gülüdür
Yanan bağrımın serinleten yelidir
Ruhuma can veren can suyumdur
O gönlümün şakıyan bülbülüdür

Sana olan sevdamı yeniden anladım

Hakkı savunanın, düşmanı çoktur
çok konuşanın bil yalanı boldur
Gönül sevdasına,pek tabip yoktur
sevdamın içinde sen varsın leylam

kış olmayınca dost bahar yaşanmaz

Zamanın göz yaşlarıyla sen sularsın yaşam ağacını
Yaşadıkça insanlar görür hayatın acı olan gerçeğini
Her karanlık gecenin vardır mutlaka bil birde şafağı
Akıp giderken durmadan hayat denilen zaman ırmağı,
O zaman görürsün kim dost,kimin düşman olduğunu
Halil ÇOLAK 22.04.2009

Bahar gelip çiçekler de açmadan
Gönlümdeki çiçek açıyor neden
Hazan mevsimi henüz de gelmeden
Daldaki tomurcuk kuruyor neden

Mevsimler mi? yoksa biz mi değiştik

Erzurum’un dağlarında
Kardelen çiçekleri bitmiş
Benimde gönül bağımda
Hasret çiçekleri açmış

Seni nasıl unuturum ben

Sevgi harmanında öğüttün beni
Gecelerde gündüzlerde özledim seni
Beni ben eden senin sevdandır sevdan
Her kötü kaprisli halinde severim seni

Halil ÇOLAK 17/10/2006 ANKARA

Kesilmiş ferim dönmüyor dizim
Yüreğim sıkışmış gülmüyor yüzüm
Gülmüyor kader her günüm hüzün
İkinci baharımda acılar bütün

Baharı yaşamadan hazana döndüm