Halil Aydın Şiirleri - Şair Halil Aydın

Gurbet elerindesin
Ah! Kardeşim,
Kim tanır, kim sorar seni
Zaten soyun sopun dağılmış
Koskoca şehirlerde
Bir zerisin

HAYAL

Çoban yıldızıdır benim yönüm
Çok uzaklara çeker, çeker giderim
Gittiğim yerleri siz bilmezsiniz ki

KARARSIZLIK
Aklıma düşersin bazen
İşte o zaman
Üzüntülerim başlar
Kimi ağlar kimi sızlar
Doluya koyarım almaz

Köyümden çıktım yola
Çocukluk aşkım pencerede
Bir gülmedi yüzüme
Elimde tahta bavul
Anamla beraber vardık kaşa
Vedalaştık anamla

KÖYÜM DÜŞÜNCE AKLIMA
Geçmişi düşünüp şöyle bir hayal kurunca
Köyüm gelir aklıma
O cehennemler, o cennetler
O tatlı, acı hatıralar
Ve o göz yaşları düşer aklıma

KORKUYORUM
Öylesine yalınızım ki
Kendimi sanki
Kaf dağının arkasında gibi
Yalnız ve korumasız his ediyorum

KARIŞIK DUYGULAR
Döme dağını aşınca
Boyalı köyünden esen akşam rüzgarı
Başladı mı neşem yerine gelir
Çimenlerinden tarlalarından esen
Rüzgar köyümün kokusunu bana getirir

İNANMAM ARTIK
Size inanmam artık
Nefretiniz sabrımı aştı artık
Bundan sonra söyledikleriniz
Hiçbir sözünüze inanmam artık
Askerlerimize müebbet

SEVDİMİ
Sevdi mi sonuna kadar, sevmelisin
Günler aylar ve yıllar akıp geçsin ne çıkar
İnsan sevdi mi biri birini sonsuza kadar sevmeli
Benimsemeli, benim olmalı demeli
Sevdi mi bilesin ki ruhun değişir

SELAM OLSUN FİLİSTİN’NE
Gökten bombalar yağıyor
Gazze de bir okula
Mahsum bebekler kalıyor
O yıkıntılar altında
Çocuklar ölmemiş gibi bakıyorlar