Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Gün olur,
Bir güneş doğdu sanır insan...
Gözleri kamaşır...
Bir ışık huzmesi uzanır yüzüne,
Ruhuna kadar aydınlanır...
Yüreği ısınır birdenbire,

Neftî, mor, lâcivert bir deniz gibi,
Uzun bir sükûnun sessizliğinde,
Acı bir kampana vuruşu gibi,
Aksetti akşamın ıssızlığında...

Gözlerimde, yine dalgalar coştu,

Her gün dudaklarımın ucunda,
Söyleşiriz ağız ağıza.
Dualarımı bilir,
Dinler yakarışlarımı, ne söylerim...
Fısıldar o da,
Neler söyler sessizce,

Dönülmesi imkânsız bir yola çıktım artık,
Taşlar dikenler olsa yılmadan gideceğim.
Kapatıp gözlerimi, duymadan hiç bir sözü,
Sevdikçe onu yine bir daha seveceğim

Kuruldu sanki kalbim, ne yapsam işleyecek.

Bir göktaşının üzerine oturmuş
Üç uzaylı cüce.
Geliyorlar sevinçle dünyaya doğru.
Ne güzel görünüyor uzaktan
Yeşil ormanlar, mavi deniz,
Dağlar ve bulutlar.

Yollar var, alır götürür.
Hüzün kokar...
Yollar var; seni getirir...
Umut açar,
Çiçek kokar...
Araya hasret girse,

Elde tüfek,
Gözlerde kin, neden bu?
Kimin hakkı var hayatı bölmeye,
Bir kısacık adıma, dur, demeye...
Öyle küçük, hazır değil ölmeye...
.....

Özünün kadehinden mânâyı yudumladım,
Gözlerimin önünde büyüdü birden dünya.
İnsanlar kaybettikçe içte güzellikleri,
Küçüldü, bir adımda dünyayı adımladım.

Denize karşı oturmuşuz ikimiz,
Bakışlarımız birbirini yakalamaya çalışıyor.
Birbirinden kaçıyor gözlerimiz,
Bakışların bir güleç, bir küskün, bir gamlı...
Duygularımızın seline kapılmış,
birbirinden kaçıyor bakışlarımız.

Yüzü göklere doğru, küçük bir gelin gibi,
Uzatıp ak elinden uçurur martıları.
Koynunda Kızkulesi, gözleri deniz dibi,
Dağıtmış saçlarını, söyler şen şarkıları...

Sevgisi ufuklarda bulut bulut uçuşur,