Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Gerçek güzellik bir erkekle bir kadın arasında var olabilen ve aşk adı verilen ruhsal ahenkte yatar. / Halil Cibran
Güzellik nasıl hissedersek,kimde ararsak öyle güzel,öyle değerlidir.Tebrikler nicelerine.
Biten bir şey yok aslında,
Ölümde yeni bir hayatın başlangıcı,
Ve toprak bedenimize sahip çıktığında,
Biten de siz, bitmeyen de siz.
Yazan gönlü kutluyorum... 10 puan +ant. Sevgiyle...
Anlaşılır ki bir arpa boyu yol gitmişiz!
Biz ve siz...
Olduğumuz yerde el etmişiz!
Niye olunur ki geçimsiz?
Haydi ağlama; yersiz, evsiz! ________ Arif Tatar
Beğeni ile okuduğum anlamlı şiirinizi ve maharetli kaleminizi kutlar, esenlikler dilerim.
Bir sivilce yeter güzelliğine,bir kıvılcım yeter, zenginliğine...
Güzellik görecelidir. Kişiye göre değişir. Bence güzellik görünen güzellik değildir. Asıl olan fiziki değil, gönül güzelliğidir. Dil güzelliğidir.
DÜNYA GÜZELİ BİR İNSAN AĞZINI AÇTIĞINDA ZEHİRLİ OKLAR SAÇILIYORSA ETFAFA, NYLEYİM BEN O GÜZELLİĞİ?...
Kutluyorum sn. Karaçay.Emek verilmiş bir şiirdi. Nicelerine...
Biten bir şey yok aslında,
Ölümde yeni bir hayatın başlangıcı,
Ve toprak bedenimize sahip çıktığında,
Biten de siz, bitmeyen de siz............./Hayatin cesitli evrelerinden o güzel örneklerle,bir birine tezat olgulari karsilastirip,anlamlastiran,okurken insani hayli düsündüren,bu degerli siiri ve degerli dost sair Önder beyi yürekten kutluyor,esenlikler diliyorum.Selamlar,saygilar.
Tutunmuş bir yürek, büyülenmiş bir ruhtur güzellik,
Büyüleyen de sizsiniz, buğulayan da siz.
Sevgi, en büyük güzelliktir gönlümüzde. Yüreğine sağlık.
önder bey,
güzellikleri çeşitli yönleriyle ifade eden değerli dizelerdi...yüreğinize emeğinize sağlık....değerli çalışmanızı ve sizi içtenlikle kutlarım....başarınız daim, kaleminiz tükenmez olsun....
selam saygı sizedir ....
Önder beyefendi kardeşim.
İnsan, zaman ve mekan. Varlık ve yokluk. Bu unsurlar insan yaşamında özdeştir. Hangi zamanda hangi mekanda var oluşumuz yok oluşumuz,Yüce Yaratanımızın tasarrufunda tecelli eder.Bizim kendi tasarrufumuzda olan, emirlere ve yasaklara mümkün mertebe uymak, tevekkül ve tefekkür sahibi olmak.Sizin fevkalade güzel şiirinizde beyan buyurduğunuz gibi, her iki unsurda biziz.Güzel şiirinizi ve sizi tebrik ediyorum. Selam ve muhabbetlerimi arz ediyorum
Karşıtıyla karşılaştığında kendini görebilme yeteneğiyle var olmak,özünü tanımaktan-belki de farkında olmaktan demeliydim-geçiyor elbette...Bu 'güzellik' için de böyle,diyerek kutluyor,saygılar sunuyorum...
Bu şiir ile ilgili 15 tane yorum bulunmakta