Sabır taşı ektim yüreğime.
Bekliyorum bir köşede, beni sevmeni.
Bu ne kadar daha sürer, bilmiyorum.
Bildiğim yüreğimin, seninle yaşadığı.
Seninleyken hayallerimiz vardı.
Umutla ,tekrardan hayata tutunmak gibi.
Mesela ,ikimizin tekrardan, çocuğumuz olsun istiyorduk .
Senin gibi ,vicdanlı, merhametli .
SEN VARSAN VARIM
Ömrüme ömür katan sevgilim,
Ruhumu aydınlatan,
Güneşim benim,
Sen yanımda olmayınca,nefesim kesiliyor.
Gelmiş bana "Beni seviyor musun?" diyor,
Bilmiyor ki ruhum her gün sende eriyor.
Cevabım dilsiz, bakışlarımda gizli,
Zihnim seninle dolmuş, senden izli.
Bazen seni sinir etmek, hoşuma gidiyor.
Çünkü çok tatlı oluyorsun,
Tabi ki dozunda, dozunu kaçırırsam,
Merdane ile kafamı yararsın.
Hayat öyle türlü oyunlar oynadı ki bana.
Sokaklar ,hepmi çıkmaz sokaktı? bana.
Kime sarılsam, en çokta o dağladı yaralarımı.
Sesim çıkmaz, susarım yalnızlığıma.
Bir kalem tuttum bugün, dünden daha kararlı,
Makaleler dizildi, her satırı yaralı.
Duygular şiir olur, fikirlerse bir kale,
İsim bırakmak için, başladım bu hale.
SESSİZ ÇIĞLIĞIN KALEMİ
Hayatımda bahar yaşarken bir anda sonbahar oldu. Gençlik çağım heba oldu; ne yapsam olmadı, çalıştım olmadı. Sonrasında MS diye bir hastalık yakama düştü. İyileşmek için her şeyi yaptım, yıllarca savaştım ama MS’i bir türlü yenemedim. Hayatımı paramparça etti; benden önce ayaklarımı, sonra da ruhumu aldı. Esir düştüm MS denilen bu hastalığa.
Şimdi gözlerim yaşlı; ağlasam da sızlasam da boşuna, çünkü her şey geldi geçti. Yaşım şimdi 38; daha 24 yaşında tanıştım ben MS ile. Beni böyle yıkacağını, günden güne eriyip bitireceğini sanmıyordum. Ben sadece yaşamak istedim; öyle çok da şaşalı bir hayat değil, mütevazı bir hayat yaşamak istedim ama olmadı.
Eşimden ayrıldım, daha sonraları çocuklarıma hasret kaldım. O yetmez gibi annemi kaybettim. Bunlar da yetmedi, borç batağına düştüm; sağlığım elden gitti. Şimdi ruhum da hasta. Eskiden sadece bedenim hastaydı, şimdi ruhum da hasta. Bana ne ilaç olur bilmiyorum. Yüzlerce şiir yazıyorum, durmuyor; ama en çok da kendime yanıyorum. Anlatamadığım o kadar derdim var ki; anlatmak istiyorum ama olmuyor. Hayatımda ne yapsam olmuyor, hiçbir şeyi başaramadım.
Evet, kitap yazdım; şiir kitabı. Sadece kendi şiirlerimi okurken huzur buldum. Bıkmadan yoluma devam ettim, hâlâ savaşıyorum, vazgeçmedim ama umutlarım eskisi gibi değil; daha az. Hayallerim az, düşlerim az. Yaşamak mı? Pek de istemiyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum, sadece sonsuz uykuyu uyumak istiyorum. Onu da Allah nasip etmiyor; bekliyorum sıramı.
Şimdiki sessiz çığlıklarımı kimseler görmüyor, anlamıyor, bilmiyorlar. Acımı hep yüreğimde yaşadım. Kimseye zararım olmadı kendimden başka; en çok zararı kendim kendime verdim. Çıkamadım, takılı kaldım her şeye. Her şeyi kafaya takar oldum; sigaranın, çakmağın yanmayışına bile sinir olur hale geldim, takıntılı biri oldum.
Hayatımda bahar yaşarken bir anda sonbahar oldu. Gençlik çağım heba oldu; ne yapsam olmadı, çalıştım olmadı. Sonrasında MS diye bir hastalık yakama düştü. İyileşmek için her şeyi yaptım, yıllarca savaştım ama MS’i bir türlü yenemedim. Hayatımı paramparça etti; benden önce ayaklarımı, sonra da ruhumu aldı. Esir düştüm MS denilen bu hastalığa.
Şimdi gözlerim yaşlı; ağlasam da sızlasam da boşuna, çünkü her şey geldi geçti. Yaşım şimdi 38; daha 24 yaşında tanıştım ben MS ile. Beni böyle yıkacağını, günden güne eriyip bitireceğini sanmıyordum. Ben sadece yaşamak istedim; öyle çok da şaşalı bir hayat değil, mütevazı bir hayat yaşamak istedim ama olmadı.
Eşimden ayrıldım, daha sonraları çocuklarıma hasret kaldım. O yetmez gibi annemi kaybettim. Bunlar da yetmedi, borç batağına düştüm; sağlığım elden gitti. Şimdi ruhum da hasta. Eskiden sadece bedenim hastaydı, şimdi ruhum da hasta. Bana ne ilaç olur bilmiyorum. Yüzlerce şiir yazıyorum, durmuyor; ama en çok da kendime yanıyorum. Anlatamadığım o kadar derdim var ki; anlatmak istiyorum ama olmuyor. Hayatımda ne yapsam olmuyor, hiçbir şeyi başaramadım.
Evet, kitap yazdım; şiir kitabı. Sadece kendi şiirlerimi okurken huzur buldum. Bıkmadan yoluma devam ettim, hâlâ savaşıyorum, vazgeçmedim ama umutlarım eskisi gibi değil; daha az. Hayallerim az, düşlerim az. Yaşamak mı? Pek de istemiyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum, sadece sonsuz uykuyu uyumak istiyorum. Onu da Allah nasip etmiyor; bekliyorum sıramı.
Şimdiki sessiz çığlıklarımı kimseler görmüyor, anlamıyor, bilmiyorlar. Acımı hep yüreğimde yaşadım. Kimseye zararım olmadı kendimden başka; en çok zararı kendim kendime verdim. Çıkamadım, takılı kaldım her şeye. Her şeyi kafaya takar oldum; sigaranın, çakmağın yanmayışına bile sinir olur hale geldim, takıntılı biri oldum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!