Gürsoy Solmaz Şiirleri - Şair Gürsoy Solmaz

Boşuna bir eda, bir nazla beni,
Oyalar gibisin, kanıyor sanma...
Değilsin gönlümün tek serüveni,
Ağlıyor, arıyor, anıyor sanma...

Nazların dinazların
Yakar beni alazların
Aklımdan çıkmaz hala
Öyle hoş ki gözlerin...

Öyle bir hoş ki,

Özleniyorsa özlenen
Özleniyorsa gözlenen
Deli yürektir közlenen

Gülüm diye gül çağırır
Gülüne bülbül çağırır

Her gün başka ölüyorum
Ben oldukça oluyorum
Her nefesin zerresinde
Bulduğumu buluyorum.

Ben nefsimin kölesiyim

Sen aklıma gelirsin pencereden bakınca,
Lapa lapa karların manzarası ısıtır...
Hayalimde ellerin elimi bırakınca...
Sızlansam yüreğimi aşk yarası ısıtır...
Hatırla yıllar önce o tipili günlerde
Pencereden bakarken, duyguca yüklü candık

Rüzgara bırak beni,
Eseceğim yar sensin.
İstemem serüveni,
İçimde rüzgar sensin.

Aç bağrını serinle,

Senin yüreğin yeter
Ellerin hükmü nedir
Ver elini bana ver
Gerisi bahanedir

Aşkımsın kar çiçeğim

Yar dedikçe yaralanır yüreğim
Ana gibi denk olmaya yar var mı?
Anam ile aralanır yüreğim
Anasız yüreği yakan kor var mı?

Anamsız içimi yakan har var mı?

Sor soruştur; ara, bul, sev
Sevecek insan kalmışsa...
Bir sevdadan alev alev
Yanmayan bir can kalmışsa...

Gülleri destele bağla

Görmek bişey değil umarsız halde
Esiri olmak var bakışlarının...
Efsunu içinde ayarsız halde
Ardından koşmak, zor; hayat zarının....

Öyleki çiçekler güzelliğine