Güne İyi Bak Şiiri - Selami Aydemir 2

Güneşe uzun uzun bakamaz insan,
gözleri dolar, yüzünü çevirir.
Hayatımızdaki bazı kişiler de böyledir
yaklaştıkça can yakar,
uzaklaştıkça özletir.

Sen, uzak bir kentten
pencereme düşen gün ışığıydın.
Günlerimin en sessiz yerinde
birden aydınlanan bir sabah…

Şimdi gökyüzü kararmış
Bulutlar içime kadar inmiş,
şimşekler geçiyor gecemden.
Adını anmadığım her yerde
bir şey eksiliyor benden.

Gece, ince bir sızı gibi
damarlarımda dolaşıyor.
İçimde bir yer kanıyor
kimse görmüyor.

Oysa bir yerlerde
gülüyorsundur belki.
Gözlerin, uzak bir denizin
güneşi saklayan yüzü gibi
hâlâ aydınlıktır.

Ne olur, o ışığı eksiltme.
Hayatın düğmesini kapatma.
Bazı şeyler bir kez susunca
bir daha aynı sesle konuşmuyor.
Zaman geçiyor, kızım
biz yetişemiyoruz ona.

Gelecek dediğimiz şey de
çoktan yorulmuş düşlerin
kapısında bekliyor bazen.
İnsan, yaşanmamış günlerin bile
yasını tutabiliyor.

Sana söyleyemediğim şeyler var.
Dilimde büyüyen,
geceleri içime çöken
birkaç cümle…

Söylesem, belki hafiflerim
ama bazı sözleri taşımaya
bir ömür yetmiyor.

Şimdi göğsümde dar bir yer,
nefesime değen bir sızı var.
Sol yanımda dinmeyen bir ağrı,
içimde kıştan kalma bir ayaz…

Belki de insan
en çok söyleyemediklerinden üşüyor.

Belki bazı acılar
önce ruha yerleşiyor,
sonra beden
onların dilinden konuşuyor.

Sen bilirsin…

Ben yine de sabahları
küçük penceremi açıyorum.
Sokağa, göğe, ağaçlara bakıyorum.
Bazen bir kuşun sesinde
bazen duvara vuran güneşte
hayatın hâlâ burada olduğunu
kendime hatırlatıyorum.

Çünkü hayat
her şeyi elimizden alsa da
bize dokunduğu yerlerde
bir iz bırakıyor.

Ve insan bazen
kaybettikleriyle,
sevdiklerinden geriye kalan
küçücük bir ışıkla
yaşamaya devam ediyor.

Güne iyi bak.

Belki yarın bulutlar dağılır,
belki gökyüzü yeniden mavi olur.
Belki içimdeki bu uzun kış
bir sabah ansızın biter.

Ama bazı ışıklar vardır
ne uzaklık söndürebilir onları
ne zaman alıp götürebilir.

İnsan gözlerini kapatır,
dünya kararır…

O ışık yine de
içinde yanmaya devam eder.