GÖRÜNMEYEN GERÇEKLER Şiiri - Seval Özgül

İnsan, en çok kendinden saklar kendini, Aynalarda arar da bulamaz özünü. Nice hayat geçer, bir hiç uğruna, Unutur insan, neden geldiğini dünyaya. Kimi susarak anlatır içindeki savaşı, Kimi gülerek gizler en derin yarasını. Herkes bir hikâye taşır yüreğinin altında, Kimse masum değildir hayatın sınavında. Ne zaman anlarsın, neyin gerçek olduğunu? Kaybedince mi bilirsin elindekinin kıymetini? Dün dediğin bugün çoktan geçmişken, İnsan neden arar mutluluğu hep yarınlardan? Belki de hayat, cevap bulmak değil, Doğru sorularla kendini tanımaktır. Çünkü insanın en uzun yolculuğu, Dünyayı değil, kendini anlamasıdır.