Aydın Aydeniz 2 Şiirleri - Şair Aydın Ay ...

Yaşadığımız bu düzen öyle bir düzen ki
Eder insanı ekmeğinden
Düşürür insanı gönülden
Düşündürür seni,bu haksızlık neden
Güvendiğin dosttan gelir darben
İkiyüzlülükten seçilmez oldu hak olan düzen

Nice arkadaşlar var Üzülme diyor da üzülmemek elde değil Birkaç kişinin konuşmasında kurban olup çıkarsın Bazı insanlar sayesinde harap olup bitersin Söylersin derdini, "Anlar belki," diye beklersin, Boş bakışlarla karşılaşıp, daha çok incinirsin. Sanki bir cam fanusta, tek başına çırpınırsın, Sesin yankılanır sadece, kimseye ulaşamazsın. "Kolaydır konuşmak," derler, "Sen de takma kafana," Oysa bu acı senin, ne yapsan da yapışır yakana. Bir boşluk sarar içini, kimse dolduramaz onu, Kalabalıklar içinde bile en yalnız sensin sanki. Aydın Aydeniz 09.11.2026

Diyarbakır sokakları sessiz ve yorgun, Tarihin yükünü taşır her bir taş. Surlar şahitlik eder nice zamana, Dicle hüzünle akar, gözünde yaş. ​Sur içinde yankılanır kadim sesler, Hevsel'de yeşerir yarınlı düşler. Zaman durmuş gibidir tenhalarda, Rüzgarla dertleşir ulu ağaçlar. Yılların izi var her bir sokakta, Taş konakların suskun bağrında. Ulu Cami'de el açar bir duaya, Anadolu'nun o kadim ruhuyla. ​Güneş batarken kentin üstünden, Kızıl bir tül örtülür Surlar'a. Geçmişten geleceğe köprü kurar, Dicle'nin fısıldadığı bu sevdada. ​Umut hiç sönmez bu topraklarda, Açan her çiçek yarını müjdeler. Sessizlik boyun eğmek değil asla, Diyarbakır bin yıldır direnir, güler. Aydın Aydeniz 29.10.2026

Yollar çamur, mizan şaşkın, terazi kırık, Karanlık sığınmış tahtına, her yan donuk. Haklının boynu bükük, batıl baştacı, Vicdanlar kilitli, dillerde acı. ​Haksızlığın hak olduğu yerde, Bir ses arar insan, soluksuz eserde. Fakat rüzgâr ters, nizam baştan kara, Her arayış tuz basar derin yaraya. ​Hak olanı aramak haksızlıktır der düzen, Mazlumun feryadını gülerek ezen. Çünkü bu kuralda suçludur arayan, Hakikati söyleyen, ateşi yayan. ​Susar adalet, susar suskun nehirler, Hak yerini bulmaz, kaybolur şehirler. Ey adalet bekleyen, yorulma boşuna; Bu devran uymuyor insanlık kışına. Aydın Aydeniz 05.11.2026

En zifiri gecelerin ardında saklı kalan umudum, Karanlıkların ortasında fener gibi parlayan ışığım… Sen geldin ve sustu içimdeki fırtınalar, Sen geldin, aydınlığa büründü çıkmaz sokaklarım. ? Gelişinle bahar geldi solmuş ömrüme, Gözlerindeki ışıkla söndü gölgelerin soğukluğu. Hoş geldin dünyama, Hoş geldin bir ömür hayatıma... Aydın Aydeniz 13.10.2026

Ömür dediğin nedir, Limanda yolcusunu bekleyen sessiz bir gemidir. Zamanı gelen biner sessiz gemiye, yol alır, Kimisi gittiği yerde izzet ve ikramla karşılanır. Kimisi de gittiği yerden geri dönmek ister, Ama nafile, Ona verilen ömür tükenmiştir. ​Yaptıklarıyla karşılaşır insan atılan her adımda, Kimisi bedbaht ve sefildir, kimisi de el üstündedir. Kimi bir hoş sadâ bırakır kubbede silinmez, Kimi de unutulur gider, esamesi bile okunmaz. ​Yolun sonu görünür, inilir artık vaktin limanına, Ne şan kalır geriye ne de sahip olunan cihana. Herkes katık eder heybesine ektiğini biçtiğini, Hakikat aynasında görür nihayet kendi gerçeğini. Aydın Aydeniz 28.10.2026

Yaşadığımız bu ömür Bir ezan ile bir seladan ibarettir. İlk ses kulaklara fısıldanan bir davet, Son ses, ebediyete açılan o nihai davettir. Arada kalan ne varsa yalandır, fani; Kimi hırs peşinde koşar, kimi sefil, kimi gani. Unutma ki bu han, bu hane geçici bir durak, Giden geri gelmez, yollar çok uzak. Bir nehir misali akar demlenir zaman, Ne tutmaya gücün yeter ne de durdurur el aman. Önemli olan gök kubbede hoş bir seda bırakmak, Ve o son seladan önce hakikate uyanmak. Aydın Aydeniz 28.10.2026

Hayat suskun perdeler arkasında saklıdır Kimisi karanlıkları aydınlatır. Kimisi de suskunluğu bozan hayatı tercih eder Gerçek suskun perdeler arkasındaki gerçekleri kimse bilmez Bazen günahlarla dolu bir hayat Bazen de tükenen umutlardıı Kimi zaman sessizce akıp giden gözyaşları, Kimi zaman da saklanan derin acılardır. Herkes kendi sahnesinde bir rol oynar da, Perde kapandığında yalnızlığıyla baş başa kalır. Ne kadar kaçsak da aynalardaki gölgelerden, Sırlarla dokunmuş bu ömür, bir gün kendi gerçeğini fısıldar. Aydın Aydeniz 16.10.2026

Taş duvarlar gibi suskun dur yüreğim, Haksızlığın verdiği feryat ile arşa yükselir sesim. Acılarla, hüzünlerle tükeniyor bedenim, İsyan ateşiyle yanar tüm benliğim. Gözyaşım ile ıslanır kurumuş her yerim, Elbet birgün yaradana açılır ellerim. Suskunluğum bozulur;feraha kavuşur kalbim, O gün gelir,biter bu derin kederim. Ruhum durgunlaşır,huzur bulur yüreğim, Elbet tükenir,birgün haksızlık huzur bulur benliğim. Aydın Aydeniz 06.11.2026

Yaşadığın haksızlıklara karşı direnmek mi Haksızlıklara karşı susup sabretmek mi Üzüntüye,kedere ve çektiğin acılara gülüp geçmek mi Tükenen umutların yeşermesini beklemek mi Hayat nedir ki anne Dost bildiğin arkadaşlarla güvenmek mi Yarı yolda bıraktığını bildiğin halde,onu özlemek mi Her şeye rağmen umut edip beklemek mi Tüm sıkıntılara rağmen sabretmek mi Hayat nedir ki anne Belki de hayat anne,her düşüşte yeniden kalmak Yaralarına merhem olup,yine de inanmak Tüm fırtınalara rağmen,içindeki ateşi yakmak Anne hayat,tüm bunlara rağmen yaşamak Aydın Aydeniz 05.11.2026