Gölgem Şiiri - Ömer Albayrak 2

Bu ev beni benden iyi tanıyor artık.
Duvarlar sesimi ezberledi,

Tavan geceleri hangi saatte sustuğumu biliyor.
Bir sandalye,
Açık kalmış pencere,
soğumuş bir çay...

Kimseye anlatmadım içimdeki dumanı.
İacılar anlatılınca küçülmüyor,
aksine daha çok kanıyor.
Ben sustum.
Sesim içime göç etti,
gözlerim konuşmayı öğrendi.
Beni anlamadılar demiyorum artık.
Belki de herkes
kendi yangınına yetişmeye çalışıyor.
Ben küllerimin arasında
kimsenin fark etmediği
küçük kıvılcımı korudum yıllarca.

Geceleri bazen
sebepsiz sanılan gözyaşları dökülüyor yüzüme.
Kimse görmüyor.
Erkekler en çok
kapalı kapılar ardında ağlıyor çünkü.
Ve en sessiz çığlıklar
yastıklara gömülüyor.

İçimde adı konulmamış bir savaş var.
Bir yanım git diyor,
öteki yanım bekle.
Kalbim ikiye ayrılmış bir şehir gibi;
her sokağında başka bir yasak,
başka bir çıkmaz.

Uzakta bir sevda var.
Adını ansam
rüzgârın incineceği kadar narin.
Aramızda yollar değil yalnız,
zamana karışmış mecburiyetler,
susulmuş cümleler,
aşılamayan duvarlar var.
Ne onu unutabiliyorum,
ne ona varabiliyorum.

İnsan bazen
tam kavuşacağı yerde kaybetmiyor;
hiç kavuşamayacağını bildiği hâlde
sevmekten vazgeçemiyor.
Bir gün çıkıp gelse diye beklemiyorum artık.
Biliyorum...
Kimi insanlar birbirini sever,
ama hayat onların elini
aynı duaya kaldırmaz.
Kader bazen
en güzel cümleyi yarım bırakıyor.

Yalnız yaşamaya alıştım sanıyor herkes.
Oysa alışılan yalnızlık değil;
eksik yaşamaktır, çogu bilmiyor...

Her akşam kapıyı açarken
eve değil,
sessizliğe dönüyorum.
Yine de içimde küçücük bir umut kalıyor.
Belki bir gün
yasakların dili yorulur,
mesafeler utanır kendinden,
hayat bize de
bir cümlelik cesaret borçlu olduğunu hatırlar.

Olmazsa da...
Ben bu sevgiyi kimseye yük etmeden taşıyacağım.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
insanın kalbinde ömrü boyunca
ince ince sızlamak için gelir.

Ve en ağır yalnızlık,
hâlâ yaşayan bir sevdaya uzanamamaktır.