Gör Hele Şiiri - Merih Koçali

Serçe deyip dünyayı taşıyamaz sanma,
Zayıf ince kanadına, nazik sesine aldanma,
O da ister gür kanat, delici pençe amma,
Âlemin sırrını garip serçeden göresin hele.

Karıncayı deyip gecme küçük bir can sanma Yükünü dağdan ağır bil, yolundan geri kalma,
Hikmetinden incinme, bir zerredir baksan amma
Nice saraylar yıkılır, karıncadan öğrenesin hele.

Damlaya bakıp denizi uzaklarda arama,
İncecik süzülür lakin cismine aldanma,
Taşı deler sabrıyla, nice kayayı aşındırır amma,
Bir damlanın sabrında ummanı göresin hele.

Dikenine bakıp gülü gönlünden ırak sanma,
Dalında açtı diye nazına, kokusuna kanma,
Sabah açar, akşam solar, kokmaz ebedi amma,
Ömrün ederini solmuş gülden sorasın hele.

Dağ deyip, karşısında boyun büküp durma,
Başını göğe dikmiş, haybetine kanma,
Nice yağmur aşındırır, nice rüzgâr yorar amma,
Zamanın dişlerini taşın bağrında göresin hele.

Bulut deyip gökte gezen bir gölge sanma,
Beyazlığına, sessizliğine bakıp aldanma,
Kâh yağmur olur, kâh yıldırım taşır amma,
Göğün öfkesini bulutların içinden sezesin hele.

Nehir deyip önündeki suyu hep durgun sanma,
Usul usul akar diye sakinligine aldanma,
Kayayı yarar, ovayı besler, bulur yolunu amma,
Yolların nasıl açtığını nehirden göresin hele.

Ağaç deyip kökünü toprağın altında sanma,
Sessiz durur diye derdini, yükünü unutma,
Her bahar yeniden yeşerir, kışa boyun eğmez amma,
Sabır nedir, bir ağacın gölgesinde bilesin hele.

Güneş deyip her sabah doğmasını sıradan sanma,
Işığını bahseder, nimetten saymayip aldanma,
Bir gün perde kapanır, karanlık çöker üstüne amma,
Aydınlığın kıymetini karanlıkta bilesin hele.

Dünyaya bakıp kendini dünya sahibi sanma,
Adına, malına, makamına, gölgesine kanma,
Bir avuç toprak bekler herkesi, ne kadar kaçsan da amma,
Kendi sırrını toprağa düşmeden çözesin hele.