Avuclarimda Hayat

şimdi kapının önünde duruyorum
içeriden müzik geliyor
Masa çoktan kurulmuş
pastanın birkaç dilimi yenmiş
bazıları gitmiş bile
ve ben,
üstüm başım dağınık
elimde yıllardır taşıdığım o ağır bavulla
kapıyı çalıyorum
"Affedersiniz" diyorum
"Biraz geciktim"
Hayat dönüp bana bakıyor
saatine bakmıyor
masada boş bir sandalye gösteriyor

Ve o boş sandalye
sadece bir yer değilmiş,
affedilişin ta kendisiymiş.

Ben geç geldim sanmıştım,
meğer hayat da beni beklemiş
aynı kapının eşiğinde.

Bavulumu yavaşça yere bırakıyorum,
yıllardır sırtımda taşıdıklarımı
ilk kez indirmeyi öğreniyorum.
Ben oturuyorum.
ilk kez
Geç kalmış olmanın bir şeyi değiştirmediğini
Anlıyorum.
geç kalmak hiç gelmemek değilmiş.
Belki bazı insanlar gitmiştir
Bu masada eksilenler var evet,
ama kalanların gözleri
hala beni arıyormuş gibi bakıyor.

Belki kaçırdığım yılları hiçbir zaman geri koyamam
Ama bardakta hâlâ su var
ve önümde henüz dokunulmamış bir hayat duruyor
Bir dilim hayat pastası...

Önümdeki o bir dilim pastayı
artık acelem olmadan yiyorum,
çünkü biliyorum,
tat, geç kalınca kaybolmuyormuş.

Ben hayata geç kaldım.
Ama hayat
Bana kalmış

Ben hayata geç kaldım.
Ama hayat,
hala avuçlarımda.