Anlaşılmak Şiiri - Ömer Albayrak 2

Ben bağırmadım hiç,
Sessizliğimi duysunlar istedim.
Kalbimi saklamadım,
Yine de gözlerime inanmadılar.

Oysa samimiyet,
En gösterişsiz cümledir.
Ne alkış ister,
Ne de kendini ispat etmeye çalışır.

Bir gün,
Uzun bir motosiklet yolunda,
Omzuma usulca bir el değecek belki.
Rüzgâr aynı esecek,
Ama yalnızlık başka bir yöne savrulacak.
O gün anlayacağım;
Beni anlamayanlar yüzünden değilmiş yalnızlığım.
Sadece,
Beni gerçekten duyacak insanı bekliyormuş kalbim.

Rüzgâr bilir adımı,
Yollar sırdaşım olur.
Bir gün bir çift göz güler,
Bütün bekleyiş yorulur ve vazgrçer bekletmekten.

2

Yol Arkadaşı

Ne büyük sözler bekliyorum senden,
ne de yıldız indirmeni gökten.
Omzuma usulca başını koyman yeter.
Bir akşamı bütün bir ömre çevirmeni istemem.
Bir gece ansızın “Hadi gidelim” desem Sebebini sormadan kaskını almanı isterim. Bir dağ yolunda rüzgâra,
bir sahil kasabasında sıcak bir çorbaya aynı tebessümle eşlik etmeni isterim...

Ben bir aşçıyım;
insanların karnını doyururum her gün.
Ama bilirsin ya,
bazı açlıklar ekmekle dinmez.
Benim açlığım, birlikte içilecek çayın buharında,
göz göze edilen sessiz bir muhabbette saklı.

Dünyayı Yollarla Tanıdım
Virajları, yağmuru, güneşi sevdim.
Ama en güzel rota aynı kalbe çıkan yolmuş meğer.
Beni değiştirmeye çalışma,
yargılama da.
Elimi tut yeter.
Çünkü sevgi bazen sessizce “ben buradayım” demektir.