Kapıyı çekip çıktığın an, odanın havası bile ciğerime batmaya başladı.
Bu öyle masallardaki gibi parıldayan bir duygu değil; açık bir yaraya bastırılan tuz gibi sızlatıyor.
Sen gelmeden önce bu şehir sadece binalardan ibaretti, şimdi her köşe başında senin izin senin kokun pusuda bekliyor.
Hatırlar mısın? Rakı bardaklarımdan mumlar yaptığın o günleri...
O mumlar eridi be sevgili, şimdi o bardaklara kendimi doldurup yakıyorum.
Bardaklarla adını yazıp gülüşlerimize içiyorum.
Sırf kokun üzerime sinsin diye, sigaranın dumanı gibi yanında öylece kaybolmak isterdim.
Bir anlık ayrı kalma ihtimali için, her an koklayabileceğim bir can suyuydu kokun.
Aşk dedikleri şey buymuş meğer: Birine candan bağlanmak yada enkaza çevirme yetkisi vermek.
Sesini bir kez duymak için, bir kez gözlerine bakabilmek için, bütün gururumu tek bir masada kumar fişi gibi ortaya sürmek.
Gözlerimin içine baktığında öyle ben oluyordum ki, benden bir ben daha tanıyordum her bakışında,
Hep derdim ya sana; beni sevdiğini söylediğinde kalbim dudaklarında atıyor diye,
Şimdi o kalp hiç atmıyor be sevgili, sen, sen neredesin diye diye...
Kayıt Tarihi : 21.10.2026 02:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
