Daha birkaç saat önce hayatımdaydın,
Şimdi ise koca bir hiçliğin ortasındayım.
Ev soğuk, her yer zifiri karanlık…
İçimdeki ses hâlâ “Belki arar.” diye kandırıyor beni.
Nasıl uyunur bu gece, bilmiyorum.
Gözlerimi kapatsam yüzün geliyor,
Açsam yokluğun vuruyor yüzüme.
“Ayrıldık.” dedik ve bittik…
Ama ben bittiği anda değil,
Gittiğin anda çakılıp kaldım.
Bu gece biz bittik, evet;
Ama ben seni sevmeyi nasıl bitireceğimi bilmiyorum…
Daha ilk günden bu kadar acıtırken yokluğun,
Yarınlara nasıl katlanacağım?
Kayıt Tarihi : 21.10.2026 02:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
